Νάξος Αξιοθέατα

Νάξος

Η Πορτάρα, η γιγαντιαία πύλη του ναού που ήταν αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα, ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Ο χώρος όπου βρίσκεται ο ναός του Απόλλωνα συνδέθηκε από τους ξένους με την λατρεία της Αριάδνης και του θεού Διονύσου και θεωρήθηκε τόπος που γιορτάστηκαν τα πρώτα Διονύσια.

Το Αρχαιολογικό μουσείο της Νάξου διαθέτει την δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή σε Κυκλαδικά ευρήματα μετά το Αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας. Ενα μέρος της πρωτεύουσας της Νάξου στην Μυκηναική εποχή ανακαλύφθηκε κάτω από την πλατεία, μπροστά από τον Ορθόδοξο καθεδρικό ναό στη Χώρα, εκεί όπου είναι σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος Γκρότα. Ακριβώς κάτω από την πλατεία έχει διαμορφωθεί επιτόπιο μουσείο. Το μουσείο έχει γυάλινο δάπεδο και με υπερυψωμένους διαδρόμους, οι επισκέπτες διέρχονται πάνω από τα αποκαλυφθέντα ερείπια (τείχος, σπίτια και εργαστήρια) της Μυκηναικής περιόδου.

Το ιερό της Δήμητρας κοντά στο χωριό Σαγκρί θεωρείται πολύ σημαντικό, επειδή έχει σωθεί σε καλή κατάσταση και δίνει πολλές πληροφορίες για τον τρόπο κατασκευής και την αρχιτεκτονική των αρχαίων ναών.

Στη Νάξο βρίσκονται πολλές Βυζαντινές εκκλησίες. Πιο γνωστή είναι η Παναγία η Δροσιανή, η οποία διέθετε 3 στρώσεις τοιχογραφιών με την παλαιότερη να ανάγεται στον 7ο αιώνα. Αλλες πολύ σημαντικές εκκλησίες είναι η Παναγία η Πρωτόθρονη στο Χαλκί και ο Αγιος Γεώργιος ο Διασορίτης.

Το 1207 το νησί κατελήφθη από τον Βενετό Μάρκο Σανούδο, ο οποίος ίδρυσε το Δουκάτο της Νάξου. Οι Ενετοί θα κυριαρχήσουν στη Νάξο για τρεισήμισι περίπου αιώνες. Σιωπηλοί μάρτυρες της Λατινικής παρουσίας και κυριαρχίας στη Νάξο θα παραμείνουν τα μνημεία που άφησαν οι κατακτητές πίσω τους. Το κάστρο της Χώρας και οι διάσπαρτοι σε όλο το νησί πύργοι.

Και τον 17ο αιώνα η επικοινωνία της Νάξου, όπως και των άλλων Κυκλαδίτικων νησιών, συνέχισε να στρέφεται προς την Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη. Στο πλαίσιο των εμπορικών ανταλλαγών με την Μικρά Ασία, σημαντικοί αριθμοί Ναξιωτών συγκεντρώνονται στην Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών, καταφθάνουν στο νησί πολλοί Ελληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες.

Το Αρχαιολογικό μουσείο Νάξου βρίσκεται στην Ανω Πόλη. Το Ιστορικό Αρχείο Νάξου στεγάζεται σήμερα στην άλλοτε Γαλλική Σχολή που βρίσκεται μέσα στο κάστρο της Νάξου. Στη σχολή αυτή φοίτησε και ο Νίκος Καζαντζάκης.

Το Ενετικό μουσείο Νάξου στεγάζεται σε παλιό αρχοντικό στο Κάστρο και αποτελεί ακριβή αναπαράσταση της ζωής αστών της Νάξου του 19ου αιώνα. Το Αρχαιολογικό μουσείο Απειράνθου. Το μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απειράνθου. Το Γεωλογικό μουσείο Απειράνθου, ίσως απο τα μεγαλύτερα της Ελλάδας στο είδος του, με πολλά πετρώματα της περιοχής και από όλο τον κόσμο. Το Λαογραφικό μουσείο Απειράνθου στεγάζεται σε παραδοσιακό οίκημα του χωριού και έχει όλα τα οικιακά, γεωργικά και κτηνοτροφικά αντικείμενα του 19ου αιώνα. Το μουσείο Εικαστικών Τεχνών Απειράνθου αποτελεί πινακοθήκη σύγχρονης τέχνης με 70 και πλέον έργα. Η βιβλιοθήκη Νίκου Νικολάου Γλέζου στην Απείρανθο με 20000 τόμους βιβλίων.

Η νησίδα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στον λιμένα Νάξου. Ο Κούρος στη θέση Φλεριό. Πορτάρα. Τα ερείπια του αρχαικού ναού του Απόλλωνα του οποίου σώζεται η τεράστια πύλη, η λεγόμενη Πορτάρα, στη νησίδα Παλάτια και οι μαρμάρινες βάσεις, πλαίσιο του ναού. Από το 1919 συνδέεται με τη νήσο ακριβώς βόρεια του λιμένα Νάξου.

Αρχαία Νάξος. Τα ερείπια Μυκηναικού οικισμού στη θέση Γκρότα, βόρεια της πόλης μπροστά στη πλατεία Μητροπόλεως Νάξου. Επίσης, επί του λόφου της Χώρας Νάξου το Ενετικό κάστρο της Νάξου με την παλιά Ενετική εκκλησία και τη Σχολή Ουρσουλινών. Στον ίδιο χώρο σώζονται απομεινάρια από τον πύργο του Μάρκου Σανούδου, απέναντι από τη Μητρόπολη των Καθολικών. Σώζεται και ο πύργος των Κρίσπι με το οικόσημο της οικογένειας. Πολλοί επίσης Ενετικοί πύργοι υπάρχουν στο Χαλκί και στο Φιλώτι όπου και ο πύργος του Χειμάρου, οχυρό Ελληνιστικής περιόδου.

Στη Παχειά Αμμο υφίσταται το ατελές άγαλμα του Απόλλωνα ή Κούρου, ή του Διονύσου. Δεύτερος Κούρος ατελής με σπασμένο πόδι, βρίσκεται επίσης ξαπλωμένος στη θέση Φλεριό ενώ ένας τρίτος μήκους βρίσκεται σε απομακρυσμένη θέση που απαιτεί περπάτημα στον Απόλλωνα Νάξου.

Στη θέση Φλεριό υπάρχουν και τα ερείπια αρχαίου ναού, καθώς από τις κοντινές πηγές ξεκινάει το αρχαίο υδραγωγείο που ύδρευε την πόλη της Νάξου κατά την αρχαιότητα. Το έργο της ύδρευσης έγινε με σωλήνες από πηλό και με φυσική ροή. Μεσαιωνικές οχυρώσεις που υπάρχουν στο νησί είναι το Απάνω κάστρο, το κάστρο του Απαλλήλου και το κάστρο του Πάνορμου. Το ανάκτορο των Ιησουιτών ή αλλιώς το Παλάτι των Ιησουιτών βρίσκεται λίγο έξω από τα τελευταία σπίτια του χωριού Μέλανες, στα Καλαμίτσια.

Η γραβιέρα Νάξου ΠΟΠ είναι το πιό γνωστό τυρί του νησιού και ένα από τα ελάχιστα ελληνικά ΠΟΠ τυριά από αγελαδινό γάλα. Παράγεται κυρίως από νωπό γάλα των ντόπιων αγελάδων που έχουν προσαρμοστεί στις συνθήκες του νησιού. Μπορεί να περιέχει και αιγοπρόβειο γάλα, επίσης ζώων της Νάξου, μέχρι ποσοστού 20% Ωριμάζει για 90 ημέρες.

Το λεγόμενο αρσενικό κεφαλοτύρι παρασκευάζεται από κατσικοπρόβειο γάλα κυρίως εκ των ορεινών χωριών, που συλλέγεται συνήθως στις στάνες ή μέσα στους μητάτους και που με τη προσθήκη της πυτιάς βράζεται και δίνει τη λεγόμενη μανούρα η οποία στη συνέχεια στραγγίζεται μέσα σε ψάθινα καλαθάκια, τα λεγόμενα τσιμίσκια. Αφού στραγγίξουν, στη συνέχεια αφαιρούνται από τα τσιμίσκια και τοποθετούνται πάνω σε τάβλες σε δροσερό και σκοτεινό μέρος, στις οικίες ή στους μητάτους. Μετά παρέλευση έξι περίπου μηνών, στην διάρκεια των οποίων γίνονται τακτικές επαλλείψεις με αγνό λάδι, το αρσενικό κεφαλοτύρι είναι έτοιμο προς κατανάλωση με μια ιδιαίτερη χαρακτηριστική γεύση.

Το λεγόμενο λαδότυρο Νάξου είναι το αρσενικό τυρί, που δημιουργείται εαν τοποθετηθεί στη συνέχεια της παρασκευής του σε δοχείο με ελαιόλαδο, για χρονικό διάστημα περισσότερο των τριών μηνών. Πρόκειται για πικάντικο τυρί που συνοδεύεται με ρακί ασφαλώς τοπική.

Η λεγόμενη γλυκειά μυζήθρα Νάξου παρασκευάζεται και αυτή από κατσικοπρόβειο γάλα. Συγκεκριμένα, κατά το αρχικό βράσιμο του γάλακτος, αφαιρείται η μανούρα και μέσα από το καζάνι συλλέγεται πλέον η γλυκιά μυζήθρα, η οποία και αυτή τοποθετείται σε ειδικά δοχεία. Πρόκειται για ιδιαίτερο τυροκομικό ανάλατο προιόν περισσότερο για διατροφή χωρίς λιπαρά. Το ανθότυρο είναι μετασχηματισμένη μυζήθρα που έχει μείνει για φύλαξη περισσότερο από ένα χρόνο. Πρόκειται για προιόν που εμφανίζεται ελαφρά αλατισμένο, στερούμενο λιπαρών.

Το ξινόγαλα ή ξινόγαλο παρασκευάζεται από ανόθευτο κρύο κατσικίσιο γάλα με τη προσθήκη πυτιάς, στην συνέχεια εαν στραγγιστεί δημιουργείται η ξινομυζήθρα. Συνηθίζεται η προσθήκη μικρής ποσότητας πιπεριού ώστε να γίνει πιο πικάντικο. Το λεγόμενο ξυνότυρο, είναι ο μετασχηματισμός της ξυνομυζήθρας μετά από το στέγνωμά της για μερικές εβδομάδες επάνω σε τάβλες. Είναι προιόν που με τη πάροδο του χρόνου λαμβάνει ιδιαίτερη απολαυστική γεύση. Ανεπτυγμένη είναι επίσης και η αγροτική παραγωγή, με προιόντα όπως πατάτες Νάξου ΠΟΠ, κρεμμύδια, κρασί, ελιές (επιτραπέζιες, γνωστές ως ασκούδες) λάδι, ρακί και το τοπικό ποτό κίτρο.

Παράγονται εσπεριδοειδή και διάφορα γλυκά κουταλιού (σταφύλι, βύσσινο, κεράσι, νεράντζι, περγαμόντο, σύκο, καρυδάκι) To λικέρ κίτρου Νάξου είναι σήμα κατατεθέν της πόλης και κυκλοφορεί σκέτο ή σε δύο χρώματα, πράσινο με χλωροφύλλη και κίτρινο με κίτρο. Στο τέλος Σεπτεμβρίου αρχίζει η διαδικασία απόσταξης της ρακής, που είναι γνωστή στους κατοίκους της περιοχής ως Ρακιτζό. Η παρασκευή της ρακής αποτελεί σημαντικό γεγονός για τους κατοίκους των οικισμών του νησιού, που συγκεντρώνονται και χορεύουν υπό τους ήχους ζωντανής παραδοσιακής μουσικής.

Κοντά στα χωριά Κόρωνος και Απείρανθος βρίσκεται το μοναδικό στον κόσμο ορυχείο σμύριδας, ενώ γνωστά ήδη από την αρχαιότητα, είναι τα μάρμαρα και ο γρανίτης που προέρχονται από το νησί. Μοναδικός στην ευρεσιτεχνία είναι και ο τρόπος με τον οποίο οι σμυριδεργάτες κατόρθωσαν να μεταφέρουν τα πολύτιμα φορτία της σμύριδας από την Κόρωνο μέσω της Απειράνθου στον παραθαλάσσιο οικισμό Μουτσούνα. Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα κατασκεύασαν εναέριο σιδηρόδρομο, με συρματόσχοινα, που διέσχιζε τα παραπάνω χωριά και μετέφερε με λιγότερο κόστος τη σμύριδα στα πλοία, που την διοχέτευαν από το νησί σε άλλους προορισμούς. Σημαντικό μέρος αυτού του έργου διασώζεται και ο επισκέπτης μπορεί να το θαυμάσει. Η σμύριδα, ή αλλιώς το σμυρίγλι όπως το λένε οι ντόπιοι, είναι ένα ορυκτό που χρησιμοποιείται ως αποξεστικό και λειαντικό για μέταλλα, γυαλί, ξύλο ή πετρώματα, αλλά και ως αντιολισθητικό υλικό για δάπεδα και δρόμους και πεζοδρόμια. Οι κάτοικοι των χωριών Κορώνου και Απειράνθου Νάξου έχουν το αποκλειστικό δικαίωμα στην εξόρυξη της σμύριδας και οι άνδρες, άνω των 18 χρόνων, εγγράφονται στους καταλόγους των σμυριδεργατών.



Νάξος Ιστορία

Νάξος

O Δίας λέγεται ότι γεννήθηκε στη Κρήτη, στη σπηλιά Ιδαίον Αντρον, αλλά μεγάλωσε στη Νάξο και έτσι το ψηλότερο βουνό του νησιού πήρε το όνομά του.

Στη Νάξο εγκατέλειψε, σύμφωνα με το μύθο, ο Θησέας την Αριάδνη, η οποία τον είχε βοηθήσει προηγουμένως στηn Κρήτη να σκοτώσει τοn Μινώταυρο με τον όρο να την πάρει μαζί του, την οποία στη συνέχεια πήρε σύζυγό του ο θεός Διόνυσος.

Το όνομά του το νησί φέρεται να το πήρε από τον Νάξο, το θρυλικό ηγεμόνα των πρώτων αποίκων που ήταν Κάρες. Σύμφωνα με την παράδοση, διακόσια χρόνια κυριάρχησαν οι Θράκες στο νησί. Τους διαδέχθηκαν οι Κάρες. Ηρθαν από τη Μικρά Ασία έχοντας επικεφαλής το Νάξο, που επέβαλε το όνομά του στο νησί. Αλλοι ιστορικοί ερευνητές και φιλόλογοι, θεωρούν ότι το όνομα προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη νάξαι, που σημαίνει θύσαι, που εκλήφθηκε έτσι από τις πλούσιες θυσίες που γίνονταν στη νήσο προς τιμή των θεών. Το όνομα Νάξος διατηρήθηκε στο διάβα των αιώνων μέχρι τους μέσους χρόνους, όπου έγινε Ναξία και ακολούθως Ναξιά και στη συνέχεια Αξιά. Η πρώτη Κορινθιακή αποικία στη Σικελία ονομάστηκε Νάξος.

Στη Νάξο επίσης λατρευόταν και ο Απόλλωνας ο Τράγιος ή Τραγαίος, ενώ υπήρχε και αρχαίος ναός του Δηλίου Απόλλωνα έξω από την αρχαία πόλη, καθώς και τέμενος προς τιμή του Εφιάλτη. Από τον περίφημο αρχαίο ναό του Διονύσου κανένα ίχνος δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα.

Στην ανατολική πλευρά του όρους Κόρωνος υπάρχει ένα μεγάλο σε μήκος σπήλαιο, που ακόμη δεν έχει αξιοποιηθεί, με διπλή είσοδο. Η Νάξος ήταν πάντα περίφημη για τη μεγάλη ποσότητα των εξαγομένων μαρμάρων της, για το σμυρίδι, για το πλήθος των πηγών της, για τους κατάμεστους κήπους, για την ομορφιά των πεδιάδων της, για τους ελαιώνες, τους πορτοκαλεώνες, τους λεμονεώνες, για τα κίτρα της, για τα αμπέλια της και το ξακουστό κρασί της, για τη κτηνοτροφία της και τα τυριά της αλλά και για το αλάτι.

Στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού, ένας όρμος ονομάζεται Απόλλωνας και φαίνεται ότι έτσι λεγόταν και στους αρχαίους χρόνους, γιατί και εκεί βρέθηκε επιγραφή που καθορίζει τα όρια του τεμένους του.



Νάξος Πληροφορίες

Νάξος

Η Νάξος είναι το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων, στο Αιγαίο πέλαγος. Στη ραχοκοκαλιά της κορυφογραμμής της δεσπόζουν τα βουνά Ζευς (1004) Κόρωνος (997) Φανάρι (908) που είναι τα υψηλότερα των Κυκλάδων. Βρίσκεται στο κέντρο του Αιγαίου, στις ανατολικές Κυκλάδες, έχοντας βόρεια την Μύκονο, ανατολικά την Δονούσα, νοτιοανατολικά την Αμοργό, νότια την Ιο και δυτικά την Πάρο. Απέχει από το λιμάνι του Πειραιά 103 ναυτικά μίλια και από το λιμάνι της Ραφήνας 87 ναυτικά μίλια. Ο κάτοικος της Νάξου ονομάζεται Ναξιώτης ή Αξιώτης.

Η ακτογραφία της Νάξου δεν παρουσιάζει κολπώσεις ανεπτυγμένες ούτε ασφαλή φυσικά λιμάνια και οι κάτοικοι ασχολούνται περισσότερο με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες και πολύ λίγο με αλιευτικές. Στο βόρειο και βορειοανατολικό άκρο του νησιού υπάρχει ο ορμίσκος του Απόλλωνα που παρέχει μερική ασφάλεια στα πλοία. Στα δυτικά η χερσόνησος Στελίδα, σχηματίζει τον όρμο του Αγίου Προκοπίου, στα βόρεια του οποίου βρίσκεται η Χώρα και το κύριο λιμάνι του νησιού. Τα πρώτα λιμενικά έργα ξεκίνησαν το 1919 με την ένωση της νησίδας Παλάτια ή Στρογγύλης ή Βάκχου. Στα νότια βρίσκεται ο ορμίσκος Πάνορμος, που εξασφαλίζει τα πλοία από βόρειους ανέμους.

Εκτός των μαρμάρων στο κέντρο και βορειοανατολικά κοντά στη Κόρωνο, υπάρχουν επίσης τα περίφημα κοιτάσματα σμύριδας. Το μοναδικό μέρος του κόσμου στο οποίο απαντάται το συγκεκριμένο πέτρωμα σε ποσότητα. Τη Νάξο κατατέμνει από βόρεια προς νότια μία ορεινή ράχη σχεδόν ενιαία, γυμνή και βραχώδης, με υπέροχες γεωλογικές μορφές. Τον χειμώνα δεν αποκλείεται η χιονόπτωση.



Νάξος Naxos

Νάξος


Κέα Αξιοθέατα

Κέα

Το Βουρκάρι είναι η ακριβότερη περιοχή. Οι ωραιότερες περιοχές του νησιού λόγω του ότι παραμένουν ακόμη εμπορικά μη αξιοποιημένες, βρίσκονται στην βορειοανατολική μεριά. Μια εξ αυτών είναι η Πέρα Μεριά που έχει αρκετές μικρές παραλίες, όπως το Σπαθί. Οι πιο γνωστές παραλίες της Κέας είναι το Σπαθί, ο Οτζιάς , το Γιαλισκάρι, οι Ποίσσες, τα Ξύλα, καθώς και ο Κούνδουρος που έχει βραβευτεί με Γαλάζια Σημαία.

Στην Κέα σημαντικό αριθμό επισκεπτών προσελκύουν τα μονοπάτια της, χτισμένα σαν πέτρινες σκάλες που διανύουν όλο το νησί. Το έντονο ανάγλυφο και οι μικροί όρμοι παρέχουν μοναδική ομορφιά στην διαδρομή. Εντυπωσιακή είναι η χλωρίδα, που καταγράφει 3000 είδη φυτών, (σταμναγκάθι, δρυς, ασφόδελοι και σφένδαμοι κυρίως αλλά και σπανιότερα είδη ορχιδέας)

Η Γιορτή των Παραμυθιών. Το αρχαιότερο φεστιβάλ του είδους στην Ελλάδα, είναι διεθνές και πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι στην Κέα από το 2003 Κάθε χρόνο λαμβάνουν μέρος στις εκδηλώσεις πολλοί διακεκριμένοι αφηγητές, μουσικοί και καλλιτέχνες, τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό. Εμπνευστής της γιορτής ήταν ο Γιώργος Ευγενικός. Το λογότυπο της γιορτής έχει φιλοτεχνήσει ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός.

Πανηγύρι Σωτήρος. Το βράδυ της 6ης Ιουλίου, ο σύλλογος των Ποισσών διοργανώνει Τζιώτικο γλέντι στην παραλία των Ποισσών, με τοπική παραδοσιακή μουσική, προσφέροντας φαγητό και ντόπιο κρασί.

Πανηγύρι Δεκαπενταύγουστου. Το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου, μπορείτε να ζήσετε ένα γνήσιο Τζιώτικο γλέντι, απολαμβάνοντας το φαγητό και το κρασάκι σας σε μια από τις ταβέρνες της πλατείας της Ιουλίδας.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Από το απόγευμα, ο πολιτιστικός σύλλογος Σιμωνίδης Ο Κείος, τιμώντας ένα λαικό Τζιώτικο έθιμο, γυρίζει από σπίτι σε σπίτι, ψάλλοντας τα παραδοσιακά κάλαντα, με συνοδεία τσαμπούνας και τουμπιού. Στην Κέα υπάρχουν αρκετοί παραδοσιακοί οργανοπαίχτες, οι οποίοι διασκεδάζουν τον κόσμο με μουσική, τραγούδι και χορό σε πανηγύρια και εκδηλώσεις. Τα τραγούδια πλαισιώνονται από τους ήχους βιολιού, λαούτου αλλά και παραδοσιακών μουσικών οργάνων, όπως τσαμπούνας και τουμπιού.