Αλόννησος Αξιοθέατα

Αλόννησος

Η βλάστηση στην Αλόννησο, αποτελείται κυρίως από πυκνή μεσογειακή Μακκία. Επιπλέον, στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού κυριαρχούν τα πευκοδάση χαλεπίου Πεύκης, ενώ στο βορειοανατολικό τμήμα η φρυγανική βλάστηση και τα δάση Αριάς.

Σε όλο το νησί υπάρχουν ελαιώνες, ειδικότερα στα χαμηλά υψόμετρα κοντά σε κατοικημένες περιοχές. Τα κυρίαρχα είδη στην μεσογειακή μακκία της Αλοννήσου είναι το Πουρνάρι, η Κουμαριά, το Ρείκι, ο Σχίνος και το Θαμνοκυπάρισσο. Αλλα κοινά είδη, είναι η Τερέβινθος, το Θυμάρι και η Λαδανιά.

Στην Αλόννησο έχουν καταγραφεί περισσότερα από 100 είδη ορνιθοπανίδας, με τα πιο σημαντικά να είναι ο Αιγαιόγλαρος, ο Μαυροπετρίτης, ο Σπιζαετός, ο Φιδαετός, ο Θαλασσοκόρακας και πολλά άλλα που είτε διαχειμάζουν στο νησί, είτε σταθμεύουν κατα την διάρκεια της μετανάστευσής τους, είτε αναπαράγονται.

Οσον αφορά την ερπετοπανίδα, έχουν καταγραφεί 11 διαφορετικά είδη. Αυτά είναι ο Εφιος, η Οχιά, το Σπιτόφιδο, το Αγιόφιδο, ο Σαπίτης, το Σαμιαμίδι, ο Κυρτοδάκτυλος, ο Αβλέφαρος, το Σιλιβούτι, η Τρανόσαυρα και η κρασπεδωτή Χελώνα.

Από θηλαστικά, έχουν καταγραφεί ο Σκαντζόχοιρος της ανατολικής Ευρώπης, ο Μαυροποντικός, ο καφέ Αρουραίος, ο Βραχοποντικός, ο Δασομυωξός, το Αγριοκούνελο και το Πετροκούναβο.




Αλόννησος Ιστορία

Αλόννησος

Το νησί ονομαζόταν τους αρχαίους Ελληνες, Ικος. Κατά τον 15ο αιώνα αναγνωρίζεται στις πηγές με την ονομασία Διάδρομοι, και οι μεταγενέστεροι περιηγητές την αναφέρουν με το τοπωνύμιο Δρόμοι. Από την παραφθορά αυτής της λέξης προέρχεται και η κοινή ονομασία του νησιού Λιαδρόμια ή Χιλιοδρόμια. Το όνομα Αλόννησος δόθηκε επί Οθωνα, το 1838 με πρόταση του τότε υπουργείου Εσωτερικών, σε αντικατάσταση του προηγουμένου ονόματος Λιαδρόμια ή Ηλιοδρόμια. Από μετέπειτα έρευνα, αυτό διαπιστώθηκε ως λάθος, δεδομένου ότι κατά την αρχαιότητα, άλλο νησί ονομαζόταν Αλόννησος. Παρά ταύτα αυτό δεν άλλαξε και το όνομα παραμένει ως έχει.

Σύμφωνα με τα γραπτά του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (1ος αιώνας μΧ) η Αλόννησος βρισκόταν ανάμεσα στη Σαμοθράκη και την Καλλίπολη, ενώ σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (5ος αιώνας πΧ) κοντά στη σημερινή της τοποθεσία. Ως προς την τοποθεσία κοντά στη Σαμοθράκη, σε χάρτη που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1690 o χαρτογράφος Βιντσέντζο Κορονέλλι, αναπαριστά την σημερινή Αλόννησο ως Λιδρόμι (Lidromi) ενώ παράλληλα απεικονίζει ένα νησί στα βορειοανατολικά της Σαμοθράκης ως Ολόνησο (Holonisus) στην τοποθεσία που αντιστοιχεί στη νησίδα Ζουράφα, κάτι που επίσης παρατηρείται και σε έτερο Ιταλικό χάρτη του 1688

Ενα άλλο ενδεχόμενο για το νησί που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Αλόννησος, είναι πως πρόκειται για το κοντινό νησί της Κυρά Παναγιάς προς τα βορειοανατολικά ή για τον σημερινό Αγιο Ευστράτιο.

Η Αλόννησος παρουσιάζει την πιο μακραίωνη ιστορία ανθρώπινης παρουσίας στο Αιγαίο. Η πρώτη ανθρώπινη κατοίκηση της Αλοννήσου τοποθετείται στην μέση παλαιολιθική εποχή, τότε που πιθανολογείται ότι το νησί ήταν ενωμένο με τα άλλα νησιά και την Θεσσαλία. Την περίοδο 1969 – 1970 οι ανασκαφές που διεξήχθησαν από τον Δημήτρη Θεοχάρη στη νοτιοδυτική παραλία της Αλοννήσου (απέναντι από τη χερσόνησο Κοκκινόκαστρο) πάνω στο μικρό νησί Βράχος, έφεραν στο φως για πρώτη φορά, λείψανα χρονολογημένα στη μέση νεολιθική εποχή (5000 – 4000 πΧ) Αποκαλύφθηκσαν, άφθονα εργαλεία, απολεπίσματα από σκληρό ασβεστόλιθο και απολιθωμένα οστά μεγάλων ή μικρότερων θηλαστικών του πλειστόκαινου. Σύμφωνα με τις έρευνες, πρόκειται πιθανότατα για θέση στην οποία στάθμευαν οι κυνηγοί της μέσης παλαιολιθικής εποχής (100000 – 33000 πΧ) για να κατασκευάσουν τα λίθινα εργαλεία τους, να διαμελίσουν τα θηράματά τους και να καθαρίσουν τα δέρματα των ζώων.

Σε πολλά σημεία της νοτιοανατολικής κυρίως πλευράς του νησιού, μεταξύ των οποίων η χερσόννησος Κοκκινόκαστρο και η νησίδα Μικρό Κοκκινόκαστρο, οι θέσεις Λεπτός Γιαλός, Γλύφα και αλλού, διαπιστώνεται η παρουσία ευρημάτων που χρονολογούνται από την μέση παλαιολιθική εως και την μεσολιθική εποχή. Τάφος της γεωμετρικής περιόδου, βρέθηκε στην βόρεια πλευρά του νησιού, στην θέση Αγιος Κωνσταντίνος, από τον οποίο πιθανόν προέρχεται μια ακέραιη οινοχόη με γραπτή διακόσμηση.

Η παράδοση αναφέρει ότι οι Κρήτες, κατά τη διάρκεια της Μινωικής θαλασσοκρατίας στο Αιγαίο (16ος αιώνας πΧ) ίδρυσαν αποικίες στην Πεπάρηθο (σημερινή Σκόπελο) και στην Ικο, με αρχηγό τον μυθικό ήρωα Στάφυλο. Την εποχή αυτή άρχισε και η καλλιέργεια της ελιάς και της αμπέλου στο νησί. Η Μινωική αποικία αργότερα απέκτησε Μυκηναικό χαρακτήρα. Η Μυκηναική πόλη τοποθετείται στην σημερινή θέση Κοκκινόκαστρο, στην ανατολική πλευρά του νησιού.

Στο τέλος της Μυκηναικής εποχής, πήγε στην Αλόννησο ο πατέρας του Αχιλλέα, ο Πηλέας, ο οποίος φιλοξενήθηκε από τον φίλο του, βασιλιά Μολήνο. Εμεινε εκεί έως το τέλος της ζωής του και σύμφωνα με την παράδοση στο νησί υπήρχε ο τάφος του μυθικού βασιλιά των Μυρμιδόνων.

Από την αρχαιότητα, ο έλεγχος της ευρύτερης περιοχής, εξασφάλιζε στην Αλόννησο σημαντική πολιτική, στρατιωτική και οικονομική ισχύ. Από εκεί περνούσε ήδη από τα προιστορικά χρόνια, ο εμπορικός δρόμος του οψιανού, των μετάλλων, του κρασιού, του λαδιού και των άλλων εισαγόμενων και εξαγόμενων προιόντων. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν και οι αργοναύτες προς την Μαύρη θάλασσα, καθώς και οι Μυκηναίοι του Τρωικού πολέμου.

Στην εποχή του σιδήρου, οι φημισμένοι Χαλκιδείς ναυτικοί, στην πορεία τους προς τη Χαλκιδική, ίδρυσαν αποικίες στην Αλόννησο, στην Σκόπελο και στην Σκιάθο.

Ιστορικά, είναι βέβαιο ότι οι γεωμετρικοί χρόνοι βρήκαν την Ικο υπό την εξουσία των Δολόπων. Οι Δόλοπες, που αποτελούσαν τμήμα της φυλής των Πελασγών, με τον καιρό μετατράπηκαν σε επικίνδυνους πειρατές και έγιναν μάστιγα ολόκληρου του Αιγαίου. Για την αντιμετώπισή τους, κινήθηκε αργότερα ο Αθηναικός στόλος υπό την διοίκηση του Κίμωνα, ο οποίος τους κατατρόπωσε και προσάρτησε όλα τα νησιά στην Αθήνα. Ετσι, το 476 πΧ το νησί προσχώρησε στην Α Αθηναική συμμαχία.

Κατά την κλασική εποχή, η Ικος είχε μάλλον δύο πόλεις. Αλλωστε, ο γεωγράφος Σκύλαξ ο Καρυανδεύς, τον 5ο αιώνα πΧ την ονομάζει Δίπολιν. Η μια πόλη βρισκόταν στη χερσόνησο Κοκκινόκαστρο, όπου σώζεται τμήμα τείχους κλασικών χρόνων και η άλλη πόλη τοποθετείται στη θέση Αγιος Ιωάννης, κοντά στο σημερινό Χωριό ή Παλιά Αλόννησος, όπου δεν υπάρχουν ορατά ίχνη κτισμάτων, έχει εντοπιστεί όμως και εν μέρει ανασκαφεί νεκροταφείο κλασικών χρόνων. Αρκετές ακόμα κώμες, οχυρωμένες αγροικίες με στρογγυλούς πύργους και άλλες αγροτικές εγκαταστάσεις κλασικών κυρίως, αλλά και Ελληνιστικών χρόνων εντοπίζονται σε διάφορα σημεία της κεντρικής και βόρειας πλευράς της Αλοννήσου, όπως στις θέσεις Ράχες, Καστράκι και Καρμπίτσες.

Την κλασική περίοδο η γεωγραφική θέση του νησιού ήταν ιδιαίτερα σημαντική, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από το πλήθος των αρχαίων ναυαγίων που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή. Το νησί φημιζόταν τότε για την καλλιέργεια της αμπέλου και το εκλεκτό κρασί του, που εξαγόταν μέσα σε αμφορείς, οι οποίοι σε μία από τις δύο λαβές τους έφεραν την επιγραφή, Ικίων.

Η σπουδαία θέση της Αλοννήσου την κατέστησε βάση του Αθηναικού στόλου κατά την διάρκεια της διαμάχης με τον Φίλιππο Β της Μακεδονίας. Ο Φίλιππος κατέλαβε την αρχαία Αλόννησο και εκδιώκοντας τους πειρατές, εγκατέστησε στρατιωτική φρουρά και ίδρυσε την πρώτη του στρατιωτική βάση στο Αιγαίο.

Οταν συγκροτήθηκε η αντιμακεδονική συμμαχία, ο Μακεδόνας βασιλιάς προσέφερε στους Αθηναίους, μεταξύ άλλων και την Αλόννησο. Εκείνοι, ωστόσο απέκρουσαν τις προτάσεις του, λέγοντας ότι δεν ήταν δυνατόν να παραχωρήσει ο Φίλιππος στους Αθηναίους έδαφος που ανήκε στην Αθηναική συμμαχία. Στη συνέχεια ενέκριναν και βοήθησαν ένοπλες ενέργειες εναντίον των εδαφών του Φιλίππου.

Το 340 πΧ οι Πεπαρήθιοι κατέλαβαν την Αλόννησο και αιχμαλώτισαν την Μακεδονική φρουρά. Τότε ο Φίλιππος έστειλε το ναύαρχο Αλκιμο, ο οποίος κατέστρεψε το νησί, παρόλη τη βοήθεια που πρόσφεραν οι Αθηναίοι στους Πεπαρήθιους.

Στα λιμάνια της αρχαίας Ικου, της Περιστέρας και της Κυρά Παναγιάς έβρισκαν καταφύγιο στα Ελληνιστικά και Ρωμαικά χρόνια, εμπορικά πλοία και στόλοι. Ωστόσο, στο τέλος των Ελληνιστικών χρόνων φαίνεται ότι η Ικος είχε περιπέσει σε μαρασμό. Οι Ρωμαίοι, στην προσπάθειά τους να ελέγξουν τον πανάρχαιο θαλάσσιο δρόμο, κατέλαβαν την περιοχή το 199 πΧ πολύ πιο νωρίς από την ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ ο Φίλιππος Ε της Μακεδονίας, κατά την διάρκεια των πολέμων εναντίον των Ρωμαίων, προκάλεσε πολλές καταστροφές στο νησί.

Κατά τον εμφύλιο Ρωμαικό πόλεμο, ο Μάρκος Αντώνιος δώρισε την περιοχή, μαζί με άλλα νησιά του Αιγαίου, στην Αθήνα, με σκοπό τον προσεταιρισμό της. Την εποχή αυτή, σύμφωνα με μαρτυρία του Φιλόστρατου, ολόκληρη η νήσος αποτελούσε έναν απέραντο αμπελώνα που βρισκόταν στην κατοχή του Πεπαρήθιου αμπελουργού Υμναιου από την Πεπάρηθο.

Απο εκεί και ύστερα δεν υπάρχει καμία σχεδόν πληροφορία για την ιστορία της Ικου εως την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους (1204) Τότε η Αλόννησος όπως και τα γειτονικά νησιά, περιήλθε στην κατοχή των Φράγκων, ενώ μαζί με την Σκόπελο, αποτέλεσε φέουδο εναλλασσόμενων κατακτητών.

Τελικά, το 1538 ο Οθωμανικός στόλος υπό τον Χαιρεντίν Μπαρμπαρόσα, επέβαλε την Οθωμανική κυριαρχία στο νησί. Κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1821 και κατά τα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης του Ελληνικού έθνους, κατέφυγαν στην Αλόννησο Ελληνες από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Αυτοί, μαζί με τους αυτόχθονες του νησιού, αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα του σημερινού πληθυσμού της Αλοννήσου.

Μετά την απελευθέρωση των Σποράδων (1830) οπότε δόθηκε στην Αλόννησο η σημερινή ονομασία της, αναπτύχθηκε οικονομική δραστηριότητα στους τομείς της γεωργίας, της ξυλογλυπτικής και του εμπορίου. Ο Β Παγκόσμιος πόλεμος ανέκοψε τους ρυθμούς ανάπτυξης.

Στις 9 Μαρτίου του 1965 στις 9.30 το βράδυ, ισχυρός σεισμός στο υπέδαφος του βόρειου Ευβοικού κόλπου έγινε αισθητός σε σχεδόν ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα, από την Πελοπόννησο μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Τις μεγαλύτερες καταστροφές υπέστη η Αλόννησος, η οποία ουσιαστικά ισοπεδώθηκε. Το μικρό νησί των 2000 τότε κατοίκων θρήνησε δύο νεκρούς, γυναίκες ηλικιωμένες που δεν πρόλαβαν να βγουν από τα σπίτια τους που κατέρρευσαν. Οι υλικές ζημιές ωστόσο ήταν τεράστιες. Ελάχιστα ήταν τα σπίτια που δεν είχαν καταρρεύσει πλήρως ή καταστεί ετοιμόρροπα, ενώ, ένδειξη τόσο του χάους που προκάλεσε ο σεισμός όσο και της κατάστασης της Ελλάδας, οι αρχές της Μαγνησίας δεν πληροφορήθηκαν την καταστροφή παρά πολλές ώρες αργότερα, στις τέσσερις το πρωί της επομένης. Οι προσπάθειες αποκατάστασης των σεισμόπληκτων άρχισαν σχεδόν αμέσως, αλλά τα πρώτα εφόδια δεν έφτασαν στο νησί παρά την επομένη. Μέχρι τότε, οι σεισμόπληκτοι έμειναν εντελώς αβοήθητοι. Υστερα από ανάπαυλα λίγων ημερών, στις 14 Μαρτίου, ένας νέος σεισμός με το ίδιο επίκεντρο ολοκλήρωσε την καταστροφή, πλήττοντας αυτή τη φορά και την Σκόπελο, χωρίς να υπάρξουν άλλα ανθρώπινα θύματα.




Αλόννησος Πληροφορίες

Αλόννησος

Η Αλόννησος βρίσκεται στο Αιγαίο πέλαγος και ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Σποράδων. Η συνολική έκταση της είναι 64 τχ και το μήκος των ακτών της 67 περίπου χλμ Μέγιστο μήκος είναι περίπου 20 χλμ και πλάτος από 3 μέχρι 4.5 χλμ

Χωρίζεται από την Σκόπελο, νοτιοδυτικά με τον πορθμό Αλοννήσου, εύρους 2 ναυτικών μιλίων και βορειοανατολικά από τη νήσο Πελαγονήσι με τον πορθμό Πελαγονησίου, εύρους 3.5 ναθτικών μιλίων. Ο όρμος Πατητήρι αποτελεί το επίνειο της νήσου, και συνδέεται ακτοπλοικά με το Βόλο, τη Σκιάθο, τη Σκόπελο και τη Θεσσαλονίκη. Αναφέρονται επτά μοναστήρια στο νησί.

Η Αλόννησος είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί των Σποράδων. Ο κύριος όγκος της Αλοννήσου αποτελείται από ασβεστόλιθους, στο νοτιοδυτικό όμως τμήμα του νησιού παρατηρούνται λιμναίες αποθέσεις της νεοτέρας τριτογενούς, οι οποίες καλύπτονται από ασβεστόλιθο, πάνω στον οποίο συχνά επικάθονται κροκαλοπαγή πετρώματα, καλυπτόμενα από ερυθρωπές μάργες του Ποντίου. Η διαπίστωση αυτή εξηγεί την παρουσία παλαιολιθικών σταθμών κατά μήκος μιας πεδινής λωρίδας της Αλοννήσου και άφθονων θηραμάτων.

Μορφολογικά η νήσος διακρίνεται στην βόρεια ορεινή και νότια πεδινή ζώνη. Κυριότερες κορυφές είναι τα υψώματα Γελαδάρα (456 μ) και Κουβούλι (475 μ) τα οποία μαζί με εκείνα της Σκοπέλου αποτελούν ένα συνεχές ορεινό τόξο. Στο νότιο μέρος, που είναι πεδινό, βρίσκονται και οι οικισμοί, στις δε άγριες και βραχώδεις ακτές του υπάρχουν σπήλαια που φωλιάζουν φώκιες και αγριοπερίστερα. Επίσης επάνω στη νήσο και στις γύρω νησίδες εντοπίζονται αγριοκάτσικα όμοια με τα λεγόμενα κρι κρι της Κρήτης, της Αντιμήλου και της Σύμης.

Η Αλόννησος αποτελεί έναν από τους ωραιότερους βιότοπους στην Ελλάδα. Χάρη στο εθνικό θαλάσσιο πάρκο Σποράδων, που λειτουργεί στο βόρειο άκρο της νήσου, χαίρει εκτεταμένης περιβαλλοντικής προστασίας.




Αλόννησος Alonnisos

Αλόννησος



Επισκέψεις Στην Αλόννησο​

Αλόννησος

Η Αλόννησος είναι ένα πανέμορφο νησί των Σποράδων, λιγότερο αλλοιωμένο από τον τουρισμό και την δόμηση, ένα νησί κινηματογραφικό και πράσινο, γεμάτο με ανάκατα πεύκα και ελιές, γαλάζιο και βράχια, παραλίες λιγότερο η περισσότερο οργανωμένες.

Η κοσμική παραλία Λεφτός Γυαλός. Ο Μεγάλος Μουρτιάς είναι η παραλία κοντά στη Χώρα. Στον Μικρό Μουρτιά με βοτσάλο για γυμνιστές. Το Τουρκονέρι, με χοντρό βότσαλο και ποδαρόδρομο μέσα στο πευκοδάσος. Το Βύθισμα για τους εναλλακτικούς. Τα Γλύφα για ύπνο και ψιλό βότσαλο. Η ανοργάνωτη Περιστέρα. Η πιο άγρια Τσουκάλια. Η απομονωμένη μεγάλη Αμμος με λευκές κροκάλες και για όποιον θέλει φαγητό. Η Μηλιά για οικογένειες και ωραία νερά. Ο Κοκκινόβραχος πού πήρε το όνομά του από τα πετρώματα του με πεύκα και δροσερό νερό. Ο Τζώρτζης Γυαλός με πευκοδάσος. Η Χρυσή Μηλιά με άμμο και ρηχά νερά. Οι Σπαρτίνες με πεύκα και χοντρό βότσαλο. Ο Ρουσούμ με νόστιμα ταβερνάκια. Η Βρυσίτσα για ησυχία η πρόσβαση με μονοπάτι, τζιτζίκια πράσινο και τιρκουάζ. Στους Αγίους Αναργύρους για μια μοναχική βουτιά.

Στον υδροβιότοπο του Αγίου Δημητρίου. Στο πάρκο της μεσογειακής φώκιας. Περιστέρα, Γιούρα, Πιπέρι, 2 Αδέλφια, Σκάντζουρα και Ψαθούρα είναι τα τροπικά νησάκια του. Στο Πελαγονήσι με το λιοτρίβι, τον νερόμυλο και την Κυρά Παναγιά. Για ηλιοβασίλεμα στον Καλόβολο. Στο Πειρατικό μουσείο στο Πατητήρι. Στην Στενή Βάλα, τον παράδεισο των σκαφάτων.