Ανάφη Αξιοθέατα

Ανάφη

O πληθυσμός της Ανάφης στην απογραφή του 2001 αριθμούσε 273 άτομα, όταν το 1850 πλησίαζε τους 1000 κατοίκους.

Η νήσος διαθέτει σήμερα ένα πολυδύναμο περιφερειακό (αγροτικό) ιατρείο, γραφείο ΕΛΤΑ, ταχυδρομικό ταμιευτήριο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο με τάξεις λυκείου, αστυνομικό σταθμό και κοινοτική βιβλιοθήκη.

Ο σύνδεσμος των Απανταχού Αναφαίων ιδρύθηκε το 1927 από την ανάγκη των Αναφαίων που διαμένουν στην Αθήνα να βοηθήσουν στην προβολή και στην επίλυση των προβλημάτων του νησιού. Το 1983 αγόρασαν με δικά τους έσοδα αίθουσα στον Αγιο Δημήτριο όπου στεγάζεται το πολιτιστικό και πνευματικό τους Κέντρο. Οι κυριότερες δραστηριότητες του συνδέσμου των Απανταχού Αναφαίων είναι πολιτιστικές εκδηλώσεις και μαθήματα χορών, διμηνιαία έκδοση εφημερίδας από το 1984 αιμοδοσίες, συντήρηση μνημείων, βράβευση μαθητών και σπουδαστών.

Σήμερα η Ανάφη υπάγεται στην ιερά μητρόπολη Θήρας Αμοργού και νήσων και ειδικότερα στην αρχιερατική περιφέρεια Θήρας.

Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσετε την Ανάφη είναι οι πεζοπορίες στα μονοπάτια της. Οι πιο ενδιαφέρουσες πεζοπορικές διαδρομές είναι οι παρακάτω:

Χώρα Καστέλι Αγιος Μάμας Κάτω Μονή Καλαμιώτισσας 4.6 χλμ Διαδρομή προς το ανατολικό τμήμα του νησιού, που περνάει από τον λόφο Καστέλι με τα λείψανα της αρχαίας πόλης, συνεχίζει προς τo τοπίο της χερσονήσου του Καλάμου, που περιλαμβάνεται στο δίκτυο Φύση Natura 2000 και καταλήγει στην κάτω μονή της Παναγίας της Καλαμιώτισσας στους πρόποδες του όρους του Καλάμου.

Κάτω Μονή Καλαμιώτισσας Ανω Μονή Καλαμιώτισσας 2.55 χλμ Το μονοπάτι διαρκεί περίπου μία ώρα, ξεκινά από τους πρόποδες του Καλάμου και οδηγεί προς την κορυφή του, όπου βρίσκεται η ανω μονή της Παναγίας με θέα στο πέλαγος.

Χώρα Αγιος Δημήτριος Αγιος Αντώνιος 1.9 χλμ Διαδρομή που ξεκινάει από την Χώρα και καταλήγει στο γραφικό εκκλησάκι το Αγίου Αντωνίου με τις τοιχογραφίες του 14ου αιώνα, στις ανατολικές ακτές του νησιού.

Χώρα Σταυρός Βίγλα Παναγιά των Βουβών 1.70 χλμ Ενα μονοπάτι προς την ψηλότερη κορυφή του νησιού, τη Βίγλα, που στο παρελθόν υπήρξε παρατηρητήριο.

Χώρα Βούνια Βρύση: Διαδρομή που κατευθύνεται στην βόρεια πλευρά του νησιού και καταλήγει στην Βρύση, μία καταπράσινη τοποθεσία.

Χώρα Βαγιά Λάκκοι: Περπάτημα προς την δυτική πλευρά του νησιού, που καταλήγει στην Βαγιά με τις ιαματικές πηγές θείου.

Χώρα Βάγια Πλάκες 500 μ

Χώρα Ρούκουνας Μέγας Ποταμός Μονή Ζωοδόχου Πηγής (Καλαμιώτισσα)



Ανάφη Ιστορία

Ανάφη

Η Ανάφη διατήρησε αναλλοίωτο το όνομά της από την αρχαιότητα και μάλιστα από τους μυθικούς χρόνους, με συνέπεια αν και πολύ μικρό σε έκταση νησί να παρουσιάζει αξιόλογο ενδιαφέρον στο πέρασμα των αιώνων.

Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, οι Αργοναύτες, κατά τον Απολλώνιο τον Ρόδιο, επιστρέφοντας στη πατρίδα τους από την Κολχίδα και επιχειρώντας και νυκτερινούς πλόες, έπεσαν σε καταιγίδα παρασυρόμενοι στο ανοικτό πέλαγος, όπου ναυαγοί πλέον στην θάλασσα άρχισαν να εκλιπαρούν τον θεό Απόλλωνα να τους σώσει. Ο Απόλλωνας, ανταποκρινόμενος στις εκκλήσεις τους, διέχυσε φως υπό μορφή κεραυνού οπότε και είδαν μπροστά τους να ξεπροβάλει από τη θάλασσα ολόκληρο νησί το οποίο και τελικά προσέγγισαν. Εκεί εξερχόμενοι οι Αργοναύτες ανήγειραν βωμό προς τιμή του Απόλλωνα του Αιγλήτη (αυτού που λάμπει, Αίγλη) και ονόμασαν το νησί Ανάφη, (εκ του ρήματος αναφαίνω)

Η ίδια ιστορία μας μεταφέρεται και στα Ορφικά Αργοναυτικά, από τον Ορφέα, που υπήρξε αργοναύτης στην Αργώ. Στα Ορφικά η αφήγηση είναι πιο περιγραφική, δεν λείπουν βέβαια και τα μυθολογικά στοιχεία. Μέσα απ το βαριόηχο κύμα του πελάγους και κάτω απ την απειλή μαύρων νεφών, ο Απόλλων έριξε φωτεινό βέλος από το βραχώδες έδαφος και εμφάνισε την Ανάφη.

Η περιγραφή που δίνεται και από τους δύο ποιητές εξαιρώντας τα μυθολογικά στοιχεία, παραπέμπει σε περιγραφή ηφαιστειακής έκρηξης, γεγονός που δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, μιας και στον υποθαλάσσιο χώρο του Αιγαίου, υπάρχει πληθώρα ηφαιστείων.

Στην αρχαιότητα, στην Ανάφη υπήρχε ιερό και ναός του Απόλλωνα του Αιγλήτη ή Αστεάλτα, εξ ου και ο Καλλίμαχος αναφέρει τη νήσο με το όνομα Αιγλήτη. Το όνομα Αστεάλτας αναφέρεται μοναδική φορά. Στον περίβολο του ιερού αυτού ναού του Απόλλωνα καλούμενου και Αναφαίου, βρίσκονταν βωμοί και άλλων θεοτήτων, όπως της Αρτεμης, της Αφροδίτης, του Ασκληπιού των οποίων δέσποζε ο βωμός του Δία του Κτησίου.

Την θέση αυτού του αρχαίου ιερού χώρου κατέχει σήμερα η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής, όπου και βρέθηκαν πολλά αρχαία που μεταφέρθηκαν στο Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο στην Αθήνα, ενώ κάποια εξ ίσου σημαντικά φυγαδεύτηκαν στο Αυτοκρατορικό μουσείο της Αγίας Πετρούπολης, το γνωστό Ερμιτάζ, από τους Ρώσους, την περίοδο που η νήσος τελούσε υπό Ρωσική κατοχή (1770 – 1774)

Αρχαίες εορτές που τελούνταν στην Ανάφη ήταν τα Κάρνεια και τα Υακίνθεια.

Ερείπια της αρχαίας πόλης της Ανάφης βρίσκονται σε απόσταση 1.5 ωρών (πεζοπορία) από την σύγχρονη πόλη, επί κωνικού υψώματος στο μέσο της νήσου, παρά το ξωκλήσι του Αγίου Μάμαντος, όπου απαντώνται ερείπια τειχών και τάφων. Εξ αυτών διαπιστώνεται η ύπαρξη Δωρικού στοιχείου στη νήσο. Μάλιστα, ένας από τους σωζόμενους τάφους ανήκε στο γένος των Αιγιδών ή Τελεσικρατιδών, που φέρονται να μετοίκησαν από την Λακωνική, περί τον 7ο αιώνα πΧ την ίδια εποχή που κατέλαβαν τη παρακείμενη νήσο Θήρα (Σαντορίνη) Ο δε δρόμος που συνέδεε το αρχαίο ιερό με την αρχαία πόλη ονομάζονταν ιερά οδός.

Από την Ανάφη φέρεται να πέρασαν και οι Φοίνικες υπό τον Μεβλίαρον, όταν μαζί με τον Κάδμο αναζητούσαν νέους τόπους μόνιμης εγκατάστασης, εξ ου και η Ανάφη φέρονταν και με το όνομα Μεβλίαρος ή με αποκοπή Βλίαρος. Σημειώνεται ότι ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αποκαλεί την Ανάφη, βαιά και λυσσάδα νήσο.

Η Ανάφη, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204 ακολούθησε την μοίρα των άλλων Κυκλάδων. Τα νησιά αυτά δόθηκαν στην Βενετία και εκείνη επέτρεψε σε Βενετσιάνους πολίτες να τα καταλάβουν. Ο Βενετός Μάρκος Σανούδος μαζί με άλλους ευγενείς, κυρίεψε 17 Κυκλαδονήσια. Τη Νάξο, Πάρο, Αντίπαρο, Κίμωλο, Μήλο, Αμοργό, Ιο, Κύθνο, Σίκινο, Σίφνο, Σύρο, Ανδρο, Ανάφη, Σαντορίνη, Αστυπάλαια, Τήνο και Μύκονο. Εκανε πρωτεύουσα του τη Νάξο και έτσι δημιουργήθηκε το δουκάτο της Νάξου ή δουκάτο του αρχιπελάγους και ο Σανούδος έγινε ο πρώτος δούκας του, το 1207 Την Ανάφη την παραχώρησε στον επίσης Βενετσιάνο Λεονάρντο Φώσκολο, που έγινε φόρου υποτελής του.

Με την επανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες το 1262 κάποια από τα νησιά ξανακατακτήθηκαν από τον Βυζαντινό ναύαρχο Φιλανθρωπηνό. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και η Ανάφη που ξαναέγινε Βυζαντινή, για λίγο καιρό όμως. Η οικογένεια των Φώσκολι διώχτηκε από το νησί από τον Τζοβάννι Ντέλλο Κάβο που αυτοαποκαλούνταν βασιλικός ναύαρχος. Η πειρατεία ανθούσε αυτά τα χρόνια και το νησί έγινε και αυτό κρησφύγετο πειρατών. Η Ανάφη έμεινε σε Ελληνικά χέρια μέχρι το 1307 Την περίοδο 1307 – 1397 κυρίαρχος του νησιού ήταν ο οίκος των Γκοζαντίνι ενώ από το 1397 έως το 1528 ο οίκος των Κρίσπι.

Ο Γιαννούλης Γκοζαντίνι, μέλος οικογένειας από την Μπολώνια της Ιταλίας, κατέλαβε την Ανάφη, που στη Βενετσιάνικη γλώσσα λεγόταν Namfio, και αυτοανακηρύχτηκε ανεξάρτητος ηγεμόνας. Εν τω μεταξύ ο Τούρκικος στόλος άρχισε να εμφανίζεται στο Αιγαίο και να προκαλεί καταστροφές στα νησιά. Η Ανάφη τελικά ξαναπέρασε στα χέρια του δούκα της Νάξου, Τζοβάννι Β Κρίσπο που την έδωσε σαν τιμάριο στον συγγενή του, Γουλιέλμο Β Κρίσπο, ο οποίος έχτισε και το κάστρο του νησιού. Ειρηνικά χρόνια κύλησαν για το νησί μέχρι το 1522 όταν εμφανίστηκε στην θάλασσα ο Τούρκος πειρατής Κούρτογλου που λεηλάτησε όλες τις Κυκλάδες και αργότερα ο διάσημος Χαιρεντίν Μπαρμπαρόσα ως ναύαρχος του Τουρκικού στόλου και κατέλαβε τα νησιά το ένα μετά το άλλο.

Η Βενετσιάνικη οικογένεια των Πιζάνι ξαναπήρε την Ανάφη το 1528 παρόλο που τους απέτρεψε ο Βενετσιάνος Βαίλος της Κωνσταντινούπολης, λέγοντας του ότι το νησί ήταν πια ακατοίκητο και δεν έμενε τίποτα εκεί παρά ο άδειος βράχος. Την κράτησαν όμως για λίγο και η Ανάφη, όπως και οι υπόλοιπες Κυκλάδες προσαρτήθηκαν στην Τουρκική αυτοκρατορία μέχρι την επανάσταση του 1821

Την κατάκτηση της Ανάφης από τους Τούρκους, ακολούθησε η βίαιη μεταφορά πολλών από τους κατοίκους της στην Μικρά Ασία. Κατά την επανάσταση του 1821 οι Αναφιώτες συμμετείχαν ενεργά. Ετσι, η Θήρα, η Αστυπάλαια και η Ανάφη σχημάτισαν ιδιαίτερη επαρχία των νοτίων Κυκλάδων. Η Ανάφη ενσωματώθηκε επίσημα στο ελεύθερο Ελληνικό κράτος με το πρωτόκολλο του Λονδίνου (18 Αυγούστου 1832)

Κατά την Μεταξική δικτατορία, αποτέλεσε τόπο εξορίας.



Ανάφη Πληροφορίες

Ανάφη

Η Ανάφη είναι ένα Κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου πελάγους. Βρίσκεται ανατολικά της Σαντορίνης με την οποία και αποτελούν τα νοτιοανατολικότερα νησιά των Κυκλάδων και απέχει από τον Πειραιά 150 μίλια. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Χώρα Ανάφης, έδρα της ομώνυμης κοινότητας που έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός και βρίσκεται στο νότιο τμήμα της νήσου. Επίνειο και κύριος λιμένας της νήσου είναι ο Αγιος Νικόλαος.

Η Ανάφη έχει σχήμα περίπου τριγωνικό με μια ανατολική χερσόνησο και η συνολική της επιφάνεια εκτιμάται στα 38.636 τχ με συνολικό ανάπτυγμα ακτών 38 χιλιόμετρα. Είναι γενικά ορεινό νησί με έντονο ακτογραφικό διαμελισμό χωρίς όμως μεγάλες κολπώσεις. Μεγαλύτερη κορυφή είναι η Βίγλα στο μέσο του νησιού με υψόμετρο τα 582 μ Αλλες αξιόλογες κορυφές είναι ο Κάλαμος, ο Αγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, περίπου 350 μ το Καστέλι και ο Προφήτης Ηλίας. Δεν υφίστανται ποταμοί αλλά μόνο χείμαρροι.

Η γεωλογική σύστασή της είναι στο κέντρο γρανιτική ενώ στη περιφέρεια κρυσταλλική νεογενής. Εντοπισμοί ελαφρόπετρας που παρατηρούνται στη νήσο φέρονται ως προιόντα της μεγάλης έκρηξης του ηφαιστείου της Σαντορίνης το 1500 πχ Στο υπέδαφος της Ανάφης έχει διαπιστωθεί ύπαρξη μεταλλευμάτων κυρίως γαληνίτη, σμιθσονίτη, σιδήρου καθώς και μολύβδου.

Στην περιοχή Βάγια, παρά τη δυτική ακτή, υφίσταται ιαματική θειούχα πηγή. Στο ανατολικό άκρο του νησιού δεσπόζει ο Βράχος, ένας ασβεστολιθικός μονόλιθος με ψηλότερη κορυφή τον Κάλαμο. Ο Βράχος θεωρείται ως δεύτερος μεγαλύτερος μονόλιθος της Μεσογείου μετά το Γιβραλτάρ. Αποτελεί το εντυπωσιακότερο φυσικό αξιοθέατο του νησιού και πρόκληση για τους αναρριχητές. Μάλιστα, ο Γάλλος περιηγητής του 18ου αιώνα Ζοζέφ Πιτόν Ντε Τουρνεφόρ, τον αποκαλεί τον πιο τρομακτικό βράχο του κόσμου. Στην κορυφή του Καλάμου στην οποία οδηγεί μονοπάτι από τη μονή Ζωοδόχου Πηγής, βρίσκεται η μονή της Παναγίας της Καλαμιώτισσας, που κτίσθηκε το 1715 δίπλα σε ερείπια μεσαιωνικού οχυρού. Στην βόρεια πλευρά του Καλάμου βρίσκεται και το Δρακοντόσπηλο, ένα ενδιαφέρον σπήλαιο με σταλακτίτες και σταλαγμίτες, που όμως είναι πολύ δύσκολα προσβάσιμο.

Η Ανάφη σύμφωνα με την αναθεώρηση της κλιματικής ταξινόμησης του συστήματος Koppen (2007) παρουσιάζει ένα θερμό ερημικό κλίμα και παράλληλα μαζί με την Σαντορίνη αποτελούν τις μόνες περιοχές στην Ευρώπη με τέτοιου είδους κλίμα.



Ανάφη Anafi

Ανάφη