Τήνος Αξιοθέατα

Τήνος

Οι κάτοικοι του νησιού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία, την κτηνοτροφία, την μελισσοκομία, καθώς και με την ναυτιλία, την αλιεία και τον τουρισμό.

Αρκετοί κάτοικοι του νησιού ασχολούνται με την επεξεργασία του μαρμάρου, Τηνιακή Μαρμαροτεχνία, ως μαρμαροτεχνίτες ή τοποθετητές, καθώς και με το εμπόριο μαρμαροπλακών. Εξάγουν το φημισμένο μάρμαρο της Τήνου και σε χώρες του εξωτερικού. Η Τηνιακή Μαρμαροτεχνία περιλαμβάνεται στον κατάλογο της Αυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO

Η οικονομία στηρίζεται κυρίως στον τουρισμό που κατά τους θερινούς μήνες βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, αλλά και σε όλη την διάρκεια του χρόνου, λόγω του πανελλαδικού προσκυνήματος της εικόνας της Ευαγγελίστριας. Οι Τηνιακοί θεωρούν την Παναγία προστάτιδά τους. Πανηγυρίζει στα πάρα πολλά ξωκλήσια και εκκλησίες των χωριών και σε κάθε πανηγύρι στρώνεται πλούσια τράπεζα με φαγητά και άφθονο κρασί για όλους τους προσκυνητές που συρρέουν από τα γύρω χωριά και την πόλη της Τήνου.

Στην Τήνο βρίσκεται ο ναός της Παναγίας Ευαγγελίστριας, με την ομώνυμη θαυματουργό, κατά τη χριστιανική παράδοση, εικόνα. Η εκκλησία γιορτάζει στις 25 Μαρτίου (Ευαγγελισμός της Θεοτόκου) ωστόσο αποτελεί τον πιο δημοφιλή προορισμό του Δεκαπενταύγουστου (Κοίμηση της Θεοτόκου) Στις 30 Ιανουαρίου (Τριών Ιεραρχών) γιορτάζεται η επέτειος της εύρεσης της Αγίας Εικόνας της Μεγαλόχαρης. Την ημέρα αυτή πραγματοποιείται κάθε χρόνο το έθιμο Φαναράκια. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ακολουθεί λιτανεία και περιφορά της εικόνας στην χώρα της Τήνου. Η εκκλησία της Ευαγγελίστριας (και ένα μέρος του συγκροτήματος) υπήρξε το πρώτο δημόσιο οικοδόμημα της ελεύθερης Ελλάδας. Ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της επανάστασης (1823 – 1831)

Επικεφαλής της οικοδόμησης ήταν ο Ευστράτιος Εμμανουήλ Καλονάρης, Τήνιος εγκατεστημένος στην Σμύρνη, από όπου και ονομάσθηκε Σμυρναίος. Αυτός σχεδίασε τον ναό, μαζί με τα αρχικά του προσκτίσματα, το (πρώτο) καμπαναριό, τα αρχιτεκτονικά διακοσμήματα και διηύθυνε τις εργασίες. Ακολουθώντας τα αρχιτεκτονικά πρότυπα του νησιού και εντάσσοντας σε αυτά καινοτομίες από την δυτική αλλά και την Μικρασιατική παράδοση, δημιούργησε ένα μοναδικό οικοδόμημα, ειδικά σχεδιασμένο να δέχεται προσκυνητές.

Μαζί του εργάστηκε ένας πολύ σημαντικός μαρμαροτεχνίτης, ο Χατζησίμος Νικολάου από τα Υστέρνια της Τήνου. Σε αυτόν και στο εργαστήριο του οφείλονται το κάτω τμήμα του τέμπλου, ο άμβωνας, οι στύλοι στις κλίμακες, η ανάγλυφη εικόνα της Ζωοδόχου Πηγής του αγιάσματος, το υπέρθυρο της εισόδου του ναού με την κτητορική επιγραφή και τέλος κρήνες και πορτοσιές.

Εξίσου ονομαστοί ήταν στην εποχή τους και οι λοιποί μάστορες που εργάστηκαν στο ναό: ο ξυλογλύπτης Φραγκίσκος Καναχίλης, ο οποίος σκάλισε τα ξύλινα τμήματα του τέμπλου, το δεσποτικό θρόνο, τα παραθρόνια και το παλαιό προσκυνητάριο, σε στυλ μπαρόκ με επιχρυσώσεις. Ο Σμυρναίος ζωγράφος Χατζή Λαμπρινός ο οποίος ιστόρησε τις δεσποτικές εικόνες του τέμπλου (1824 – 1825) Ο ζωγράφος Ιωάννης Σιώτος υπογράφει την εικόνα της Μεταμορφώσεως και εικονίδια εορτών (1826) Ο Φραγκίσκος Δεσίπρης από τον Τριπόταμο της Τήνου, υπογράφει την Κοίμηση της Θεοτόκου στο αριστερό κλίτος (1840) ο Αλβέρτης υπογράφει τους Αρχαγγέλους στις πλάγιες πύλες του ιερού (1858)

Πλήθος πιστών από όλο τον κόσμο συρρέει στην Τήνο για προσκύνημα, όλη την διάρκεια του χρόνου. Ο αριθμός των επισκεπτών προσκυνητών εκτιμάται σε 1.5 εκατομμύρια το χρόνο.

Προιόντα της Τήνου είναι τα λαχανικά και τα οπωροκηπευτικά, με κύριο εκπρόσωπο την άγρια αγκινάρα, που καλλιεργείται στην κοιλάδα της Κώμης (λιβάδι) Είναι φημισμένα από την αρχαιότητα τα τηνιακά σκόρδα (ο Αριστοφάνης στον Πλούτο χαρακτηρίζει τα τηνιακά σκόρδα ως φάρμακο των ματιών)

Στο νησί αναπτύσσονται αυτοφυή θαμνώδη φυτά, όπως κάπαρη, μανιτάρια, αλιφόνοι, δίκταμο, θυμάρι, ρίγανη, φραγκόσυκα, φασκόμηλο, χαµομήλι και όλων των ειδών τα αφεψήματα. Γαλακτοκομικά όπως το Τηνιακό τυρί (τυράκι) το πέτρωμα (τυρί ανάλατο) η κοπανιστή, η γραβιέρα Τήνου (προιόν προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης) το ανθότυρο, το μαλαθούνι και παστεριωμένο γάλα παράγονται στο τυροκομείο της Τήνου. Επίσης το θυμαρίσιο μέλι και το ροζακί σταφύλι. Το τοπικό ρακί, ελαφρύ και εξαιρετικής ποιότητας, συνοδεύει απαραίτητα τις κοινωνικές εκδηλώσεις των κατοίκων. Ξεχωριστοί μεζέδες του γιορτινού τραπεζιού είναι η λούζα, χοιρομέρι ψημένο στο κόκκινο κρασί και μπαχαρικά, το τηνιακό λουκάνικο, το σκορδάτο. Οι λιαστές ντομάτες και η κάπαρη, δε λείπουν ποτέ από το Τηνιακό τραπέζι, αποτελώντας βασικά υλικά σε αρκετές παραδοσιακές συνταγές. Τελευταίο απόκτημα είναι το ελαιοτριβείο το οποίο δίνει στους Τήνιους αγνό παρθένο ελαιόλαδο. Επίσης, κυρίως κατά την διάρκεια του Πάσχα, τα ζαχαροπλαστεία του νησιού παρασκευάζουν αμυγδαλωτά, τις γνωστές γλυκιές τυρόπιτες, ξεροτήγανα (δίπλες) ψαράκια (σκαλτσούνια) μπεζέδες και λουκούμια.

Συνολικά υπάρχουν 41 παραλίες, 20 στην νότια νοτιοδυτική πλευρά, 8 στην νοτιοανατολική και 13 στη βόρεια βορειοανατολική πλευρά.

Τα Σκυλαντάρια είναι ενα Πρωτάθλημα τάβλι που διεξάγεται στην παραλία Σκυλαντάρ της Τήνου, η οποία δίνει και το όνομά της στο θεσμό. Ξεκίνησε το 2004

Οι Κολυμπήθρες είναι ενα Πρωτάθλημα Beach Volley που διεξάγεται στην παραλία Κολυμπήθρα, η μια από τις 2 παραλίες που ονομάζονται Κολυμπήθρες. Ξεκίνησε το 1994

Κάμπος, γιορτή μελιού στις αρχές του Σεπτέμβρη με πολύ χορό, τραγούδι και κεράσματα με βάση το ντόπιο μέλι.

Κώμη, γιορτή της Αγγινάρας που διεξάγεται κάθε χρόνο από το 2005 στο χωριό παραγωγής της, την πανέμορφη Κώμη. Τον Μάιο, η Κώμη περιμένει τους εκατοντάδες επισκέπτες να δοκιμάσουν διάφορα φαγητά με κύριο συστατικό την αγγινάρα. Γλέντι και πολύς χορός με παραδοσιακά τοπικά τραγούδια.

Φαλατάδος. Το χωριό φημίζεται για τη ρακή του και τον Σεπτέμβριο οργανώνεται το Ρακιζιό (ονομαζόταν έτσι ο χώρος όπου παραγόταν το ποτό, όμως πλέον εννοούμε όλη τη διαδικασία ) Η αναβίωση του συγκεκριμένου εθίμου έχει πάρει διαστάσεις πανηγυριού. Τα καζάνια στήνονται στην αυλή του δημοτικού σχολείου του χωριού, τα όργανα κουρδίζονται, το πρώτο ζεστό ρακί μοιράζεται στους παρευρισκομένους, (Τηνιακούς και επισκέπτες ) και κάπως έτσι, το γλέντι ξεκινά.




Τήνος Ιστορία

Τήνος

Σύμφωνα με ένα μύθο της Ελληνικής μυθολογίας, ο θεός της θάλασσας Ποσειδώνας έστειλε στο νησί αυτό ένα σμήνος πελαργών, προκειμένου να απαλλάξει τους αρχαίους κατοίκους του από τα πολλά φίδια που το είχαν σχεδόν κατακλύσει. Επρόκειτο για συστηματική εκδίωξη και εξόντωση των αρχικών κατοίκων του, πιθανότατα Τυρρηνών ή Ετρούσκων και πάντως εκ μέρους των Ιώνων που από την εποχή του Πεισίστρατου κατέκτησαν και την Τήνο. Οι κάτοικοι από τον 4ο αιώνα πχ τιμώντας τον Ποσειδώνα και την μυθική σύζυγό του Αμφιτρίτη, ανήγειραν ναό στην σημερινή τοποθεσία Κιόνια. Η τοποθεσία με το ιερό κατά τους ιστορικούς χρόνους εξελίχθηκε σε μεγάλο θρησκευτικό κέντρο, όπου οι προσκυνητές της ιερής Δήλου σταματούσαν πρώτα για κάθαρση.

Ενας άλλος μύθος που συνδέεται με το νησί, είναι αυτός των Βορεάδων, τον οποίο γνωρίζουμε αποσπασματικά από διάφορες πηγές. Σημαντικότερη πηγή για αυτόν τον μύθο παραμένει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, στα σχόλια που κάνει για την Αργοναυτική εκστρατεία. Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, οι δύο Βορεάδες, Ζήτης και Καλάις, κατά την επιστροφή τους από την Αργοναυτική εκστρατεία, έγιναν θύματα του μίσους του Ηρακλή για τον πατέρα τους. Ο Ηρακλής τους κυνήγησε αμέσως μετά την έξοδο του πλοίου της Αργούς από τον Ελλήσποντο στο Αιγαίο, αλλά οι Βορεάδες ήταν πτερωτοί και τους έφθασε αρκετά πιο κάτω στο Αιγαίο, επάνω από την Τήνο, όπου και τους φόνευσε τελικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο μύθο, οι Βορεάδες ενταφιάστηκαν στο όρος Γύρος, το οποίο ταυτίζεται από πολλούς με τον σημερινό Τσικνιά. Πάνω στο τάφο κάθε Βορεάδη ο μύθος λέει ότι τοποθετήθηκε ένας ογκόλιθος που εσείετο αέναα, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, ανάλογα με την πνοή του πατέρα τους Βορέα, του θεού των ανέμων. Πρόκειται για καθαρό συμβολισμό των δύο βασικών ανέμων, του βορρά και του νότου, που φυσούν ασταμάτητα και πνέουν ισχυρά στο νησί κάθε χρόνο, με τέτοια δύναμη ώστε σηκώνουν ακόμα και τους λίθους.

Ιχνη πρώτης εγκατάστασης, που βρέθηκαν στις νοτιοδυτικές ακτές της Τήνου, στην θέση Καστρί αλλά και σε κοντινή περιοχή της Καρδιανής, ανήκουν στη νεολιθική και πρωτοκυκλαδική εποχή. Το 776 πχ η Τήνος βρίσκεται υπό την επικράτεια των Ερετριέων και το 650 πχ πέρασε στην κηδεμονία των Αθηναίων. Το 505 πΧ ανήκε στον Μιλήσιο Τύραννο Αρισταγόρα και το 490 πΧ πέρασε στους Πέρσες.

Κατά τους Περσικούς πολέμους, ο Τήνιος Παναίτιος έσπευσε και αποκάλυψε στους Ελληνες τα σχέδια των Περσών. Για το λόγο αυτό, το όνομα της Τήνου αναγράφηκε ετεροχρονισμένα στον τρίποδα που αφιέρωσαν οι Ελληνες στους Δελφούς. Η τριήρης του Παναιτίου είναι σήμερα το έμβλημα του Δήμου Τήνου. Στην συνέχεια, η Τήνος αποτέλεσε μέλος της Αθηναικής συμμαχίας. Κατά τον 3ο αιώνα πΧ η Τήνος πέρασε στο βασίλειο των Μακεδόνων. Το ιερό του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης ανακαινίστηκε και παρείχε ασυλία. Την εποχή εκείνη, η Τήνος αποτελούσε την έδρα του, ανανεωμένου από τους Ρόδιους, Κοινού των Νησιωτών και γνώρισε μεγάλη ακμή.

Αργότερα, η Τήνος υπάχθηκε στην Ρωμαική επαρχία της Ασίας και κατά τον 1ο αιώνα υπέφερε από τις συγκρούσεις των Ρωμαίων με τον βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη αφενός και από τους πειρατές αφετέρου. Τότε καταστράφηκαν και πολλά αγάλματα στο ιερό του Ποσειδώνα.

Πειρατικές επιδρομές, άνιση κατανομή της γης και σκληροί φόροι, στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η Τήνος παρακμάζει.

Η Κωνσταντινούπολη κατακτήθηκε από τους Λατίνους που συμμετείχαν στην Δ σταυροφορία οπότε και δημιουργήθηκε η Λατινική αυτοκρατορία (1204) Τα επόμενα χρόνια οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν την κατάκτηση των νησιών του Αιγαίου. Η Τήνος και η Μύκονος κατακτήθηκαν από τους αδελφούς Ανδρέα και Ιερεμία Γκίζι, που ανήκαν στην επιφανή οικογένεια Γκίζι από την Βενετία και ήταν ανιψιοί του δόγη Ενρίκο Ντάντολο.

O Ανδρέας Γκίζι έγινε ο πρώτος Λατίνος κυβερνήτης του νησιού, υπό την υψηλή κυριαρχία του δούκα του Αρχιπελάγους Μάρκου Σανούδου (1207) Τον Ανδρέα Γκίζι διαδέχθηκε ο γιος του Βαρθολομαίος Α Γκίζι (19 Μαρτίου 1277) που λίγο πριν τον θάνατο του (1303) πήρε σαν δώρο την Κέα και την Σέριφο, που ανακατέλαβαν οι Βενετοί από την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Οι Γκίζι κυβέρνησαν το νησί περίπου δυο αιώνες και τα μέλη της οικογένειας γνώρισαν μεγάλες διακρίσεις. Ο γιος του Βαρθολομαίου Α Γεώργιος Α Γκίζι έγινε, μέσω του πρώτου γάμου του, βαρώνος της Χαλανδρίτσας, στο πριγκιπάτο της Αχαίας (1286 – 1311) και Καστελάνος της Καλαμάτας (1292). Μέσω του δεύτερου γάμου του με την Αλίκη Ντάλε Κάρτσερι, εξασφάλισε την Τριτημορία της Εύβοιας που κληρονόμησε ο γιος του Βαρθολομαίος Β Γκίζι από την μητέρα του (1313) Ο τελευταίος γόνος της οικογένειας Γκίζι που κυβέρνησε την Τήνο, ήταν ο Γεώργιος Γ Γκίζι Με τον θάνατο του χωρίς απογόνους (1390) το νησί μεταβιβάστηκε στην δημοκρατία της Βενετίας.

Σε αντίθεση με την γειτονική Μύκονο που έπεσε γρήγορα στους Τούρκους (1537) η Τήνος διατηρήθηκε στα χέρια των Βενετών πολλούς αιώνες. Ως το 1715 η Τήνος όχι μόνο δεν πέρασε στα χέρια των Οθωμανών, αλλά υπήρξε ορμητήριο καταστροφικών επιδρομών εναντίον τους. Η κεντρική της θέση στο πέλαγος εξηγεί την επιμονή των Βενετών. Οποιος είχε την Τήνο, είχε τον έλεγχο του Αιγαίου. Η μακροχρόνια παρουσία τους εξηγεί την ύπαρξη μεγάλης καθολικής κοινότητας στο νησί μέχρι σήμερα.

Το 1715 οι Τούρκοι παρέλαβαν το νησί. Ηταν το τελευταίο νησί του Αιγαίου που παραδόθηκε στους Τούρκους. Εξαιτίας αυτού, τα 100 χρόνια της Τουρκοκρατίας οι Τήνιοι κράτησαν πολλά προνόμια, θρησκευτικά, διοικητικά, οικονομικά και μπόρεσαν να αναπτύξουν το εμπόριο, τη ναυτιλία και τις βιοτεχνίες. Στο διάστημα αυτό και μετά τα Ορλωφικά, η Τήνος πέρασε για λίγο στη Ρωσική κατοχή (1770- 1774) Το νησί πήρε ενεργό μέρος στην επανάσταση του 1821 και οι Τήνιοι προσέφεραν πολλά στον αγώνα για την απελευθέρωση από τους Τούρκους, τόσο στην ξηρά όσο και στην θάλασσα. Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας άρχισε από τον Πύργο της Τήνου στις 31 Μαρτίου 1821 με αρχηγό το Γεώργιο Παλαμάρη. Ακολούθησε η Χώρα στις 30 Απριλίου.

Στα τέλη του 18ου αιώνα, πληθαίνουν οι σχέσεις με τον Ελληνισμό των Μικρασιατικών παραλίων. Ακμάζει στην Σμύρνη η παροικία των Τηνίων, γόνος της οποίας υπήρξε ο Αμβρόσιος, μετέπειτα μητροπολίτης Μοσχονησίων.

Η εύρεση της εικόνας της Παναγίας στις 30 Ιανουαρίου του 1823 προκαλεί εθνική συγκίνηση και ερμηνεύεται ως ιερό μήνυμα για το δίκαιο του αγώνα. Συγκίνηση, αλλά και αγανάκτηση, θα προκαλέσει τον δεκαπενταύγουστο του 1940 ο τορπιλισμός του ευδρόμου Ελλη από Ιταλικό υποβρύχιο.




Τήνος Πληροφορίες

Τήνος

Η Τήνος είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων (έκταση 197 τχ) μετά τη Νάξο και την Ανδρο. Εχει 8636 κατοίκους (απογραφή 2011) μοιρασμένους σε 62 οικισμούς. Ανήκει στις βόρειες Κυκλάδες και βρίσκεται νοτιοανατολικά της Ανδρου και βορειοδυτικά της Μυκόνου.

Η απόσταση από την Ανδρο, το λεγόμενο στενό Ανδρου – Τήνου, είναι 1/2 μίλι, ενώ η κοντινότερη απόσταση από τις ακτές της Μύκονου είναι περίπου 5 μίλια και 9 μίλια από λιμάνι σε λιμάνι. Νοτιοδυτικά του νησιού και σε απόσταση 12 μιλίων βρίσκεται η Σύρος και η πρωτεύουσα του νομού Κυκλάδων, η Ερμούπολη.

Ο Τσικνιάς που βρίσκεται στα ανατολικά, είναι το ψηλότερο βουνό του νησιού με 726 μ ύψος. Στο κεντρικό τμήμα δεσπόζει ο απόκρημνος βράχος του Εξώμβουργου (ή Ξώμπουργο) με 641 μ ύψος, με την αρχαία και Βενετική πόλη, του οποίου το ανώτερο τμήμα είναι απρόσβλητο γιατί είναι απόκρημνο από τις τρεις πλευρές και το οροπέδιο του Πατέλα ή κάμπος πολέμου. Υπάρχουν επίσης το Κεχροβούνι (604 μ) με την μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου και το Ορος (375 μ)

Το σχήμα του νησιού είναι επίμηκες τριγωνικό. Το συνολικό μήκος της ακτογραμμής, που παρουσιάζει πλούσιο οριζόντιο και κάθετο διαμελισμό, με πολλούς όρμους και ακρωτήρια, υπολογίζεται συνολικά σε 114 χιλιόμετρα, μαζί με τις βραχονησίδες Καλόγεροι στο βόρειο άκρο, και τις νησίδες Πλανήτης, Δρακονήσι και Πρασονήσια στις βόρειες ακτές, ενώ ο περίπλους των παραλίων της σε μικρή απόσταση από την ακτή, φθάνει τα 37 περίπου ναυτικά μίλια.

Το κλίμα είναι γενικά εύκρατο μεσογειακό. Ο χειμώνας είναι ήπιος και το καλοκαίρι δροσερό και με αρκετούς ανέμους, κυρίως βοριάδες (άνεμοι που δυσκολεύουν την προσέγγιση στο κεντρικό λιμάνι του νησιού) κατά την περίοδο των μελτεμιών. Το θερμόμετρο τον χειμώνα, σπάνια κατεβαίνει στο μηδέν και το καλοκαίρι σπάνια ξεπερνά τους 37 βαθμούς Κελσίου. Οι μέγιστες βροχοπτώσεις σημειώνονται τον Ιανουάριο και οι ελάχιστες τον Ιούλιο. Κατά την θερινή περίοδο επικρατεί συνήθως ξηρασία. Παρόλα αυτά η υγρασία είναι έντονη ανεξαρτήτως εποχής.

Το έδαφος γενικά είναι ορεινό. Δεν υπάρχουν δάση και μεγάλες πεδινές εκτάσεις. Χαρακτηριστικό είναι το επικλινές του εδάφους στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού, έτσι ώστε οι αγροί να παρουσιάζουν εικόνα μεγάλων σκαλοπατιών, λεγόμενοι πεζούλες ή χαλιά, που διαχωρίζονται από χαμηλούς μαντρότοιχους, τους τράφους από ξερολιθιές. Για αυτό το χαρακτηριστικό της, η Τήνος χαρακτηρίστηκε από τον Κορνήλιο Καστοριάδη ως χειροποίητο νησί. Πεδινή έκταση συναντάται στον κάμπο της Κολυμπήθρας, στο βόρειο μέρος του νησιού, όπου καλλιεργούνται οπωροκηπευτικά και εσπεριδοειδή.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του νησιού είναι οι πολλοί και με αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική περιστεριώνες και τα εκατοντάδες εξωκλήσια του. Συνολικά, 750 εκκλησίες και εξωκλήσια.

Η χλωρίδα αποτελείται από μικρά θαμνώδη φυτά, όπως κέδροι, μυρτιές, πουρνάρια, σπάρτα και θαμνολιβαδικά κατάλληλα για αφέψημα και μαγειρική, όπως φασκόμηλο, τσάι βουνού, αγριομέντα, ρίγανη, κάπαρη και θυμάρι. Στην Τήνο υπάρχουν άγρια μανιτάρια σε πολλές ποικιλίες, κάποια από τα οποία τρώγονται. Τα πιο γνωστά, είναι οι αρναδκίτες. Επίσης υπάρχουν οι αγκαθίτες, οι κοκκινομανίτες και οι γλιστρίτες. Οι αρναδκίτες ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τα πλευρώτους που κυκλοφορούν ευρέως.

Από πλευράς πανίδας, υπάρχουν αγριοπερίστερα, λαγοί, αγριοκούνελα, σαύρες, φίδια κι άλλα ερπετά, αγριοκάτσικα, πέρδικες και διάφορα αποδημητικά πουλιά (τρυγόνια, ορτύκια, αγριόπαπιες) με πέρασμα τους μήνες Σεπτέμβριο μέχρι και Φεβρουάριο.

Η Τήνος έλαβε την ονομασία της από το βασιλιά Τήνο, γιο του Κούκονο ή Κύκνο, του πρώτου οικιστή του νησιού και αρχηγό μιας ομάδας Λελέγων από την Μικρά Ασία, που κατοίκησε εδώ κατά τα προιστορικά χρόνια.

Σχετικά προσωνύμια που αναφέρονται στο κυριότερο χαρακτηριστικό του νησιού, το αποκαλούν Υδρούσσα, αντί Δρυούσσα, εξαιτίας της άφθονης δενδροκάλυψής του, αλλά και Οφιούσσα ή Φιδούσσα από το πλήθος των φίδων ή εφίδων ένα είδος κέδρου που ευδοκιμούσε στο νησί (σήμερα το συναντούμε µόνο στην περιοχή του Πανόρμου) Μάλιστα, την ξεχωριστή θέση που κατέχει αυτό το φυτό θάμνος στη ζωή των Τηνιακών, μπορούµε να τη διαπιστώσουµε από την ευρεία χρήση του σε οικοδομήματα, όπως σπίτια και στάβλους, αφού είναι γερό και ανθεκτικό σε υγρασία και σκώρο.

Στην αρχαιότητα, η Τήνος αναφέρεται επίσης από τον Αριστοφάνη ως Σκορδοφόρος, για τα εκλεκτά της σκόρδα, από τον Καλλίμαχο ως Αγαθούσσα, από σύγχυση με την νήσο Τήλο, από τον Αριστοτέλη ως Υδρούσσα και από τον Δημοσθένη και τον Αισχίνη ως Ερούσσα ή Ερεικούσσα. Σήμερα, η Τήνος φέρει και το προσωνύμιο νησί του Αιόλου, για τους δυνατούς βοριάδες της.




Τήνος Tinos

Τήνος