Ξυλόκαστρο Αξιοθέατα

Ξυλόκαστρο

Το δάσος Πευκιά είναι ένα φυσικό πευκοδάσος ανάμεσα στο Ξυλόκαστρο και την Συκιά. Εκτείνεται κατά μήκος των ακτών του Κορινθιακού κόλπου και έχει χαρακτηριστεί αισθητικό δάσος.

Στο υφάλμυρο έδαφος έχουν αναπτυχθεί 83 είδη φυτών ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν η χαλέπιος πεύκη, το σχίνο, η μυρτιά, η λυγαριά, ο κέδρος, το φοινικικό πουρνάρι, το αλμυρίκι, το αρκουδόβατο, το αγριοκάλαμο, η κουνούκλα, το θυμάρι και η αφάνα. Αναφέρεται από τον Κώστα Καρυωτάκη ως το πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας, ενώ ήταν πηγή έμπνευσης του Αγγελου Σικελιανού.



Ξυλόκαστρο Ιστορία

Ξυλόκαστρο

Κατά τα προεπαναστατικά χρόνια το Ξυλόκαστρο αποτελείτο από λίγα σπίτια και μερικές αποθήκες και λειτουργούσε ως επίνειο των Τρικάλων Κορινθίας. Στην περιοχή αρχικά υπήρχε ένα μεγάλο πευκοδάσος. Το δάσος αποψιλώθηκε για να καλλιεργηθεί η γη και από το αρχικό δάσος έχει απομείνει μόνο ο Πευκιάς επειδή βρίσκεται σε αμμώδες έδαφος. Στο Ξυλόκαστρο καλλιεργούσαν σταφίδα, με την παραγωγή να φτάνει 1300000 Ενετικά λίτρα, που απέφερε στο Ξυλόκαστρο έσοδα 500000 δραχμών. Η σταφίδα μεταφερόταν στην Πάτρα με πλοιάρια, απο όπου εξαγόταν κυρίως στην Αγγλία.

Το Ξυλόκαστρο έγινε γνωστό στους ξένους, οι οποίοι άρχισαν το επισκέπτονται στις αρχές του 20ού αιώνα και το αποκαλούσαν Ανθούπολη λόγω των πολλών λουλουδιών του. Το 1906 στην περιοχή του Ξυλοκάστρου εμφανίστηκαν οι πρώτοι γυμνιστές στην Ελλάδα. Το Ξυλόκαστρο κρίθηκε επίσημα ως θερινή διαμονή των ξένων το 1919 και το επισκέπτονταν διάφοροι επώνυμοι (βασιλείς, πρωθυπουργοί και ηθοποιοί) Το Ξυλόκαστρο έγινε λουτρόπολη.

To 1923 ιδρύθηκε με δωρεά του Σωτήρη Κροκιδά το Κροκίδειον Δημοτικόν Σχολείον. Την ίδια περίοδο εγκαταστάθηκαν στο Ξυλόκαστρο Ελληνες πρόσφυγες από την περιοχή της Νικομήδειας. Στον Πευκιά λειτουργούσε κατασκήνωση των αδελφών Τυπάλδου. Στην κατασκήνωση παραθέριζαν κυρίως ξένοι. Ο τουρισμός οδήγησε το Ξυλόκαστρο σε οικονομική ανάπτυξη και βελτίωση των συνθηκών ζωής.

Την δεκαετία του 1970 το πρόβλημα της ύδρευσης λύθηκε με την μεταφορά νερού από το Γελλήνι (μικρό χωριό κοντά στα Τρίκαλα Κορινθίας) Η κατασκήνωση Τυπάλδου έκλεισε. Τα νεοκλασικά σπίτια με πλούσιο διάκοσμο, που χτίστηκαν σε μια προσπάθεια οι κάτοικοι να αποκτήσουν σπίτι πιο όμορφα διακοσμημένο από τους γείτονές τους, άρχισαν να αντικαθίστανται με πολυκατοικίες. Οι πολυκατοικίες χτίστηκαν στον παραλιακό δρόμο.

Στο τέλους του 20ου αιώνα άρχισε η ανάπλαση του Ξυλοκάστρου. Κατασκευάστηκε το υπαίθριο θέατρο Βασίλης Γεωργιάδης, το κλειστό θέατρο Αγγελος Σικελιανός, το γενικό και τεχνικό Λύκειο Ξυλοκάστρου, το 2ο Γυμνάσιο Ξυλοκάστρου, το 3ο Δημοτικό Σχολείο Βαρδάβειον, το 1ο Νηπιαγωγείο Λίλιαν Βουδούρη και το 2ο Νηπιαγωγείο στον οικισμό Αριστοναύτες.

Επίσης κατασκευάστηκαν γήπεδα τένις και μια μαρίνα στις όχθες του ποταμού Σύθα και επισκευάστηκε το 1ο Δημοτικό Σχολείο. Επίσης το Ξυλόκαστρο γνώρισε πολιτιστική και αθλητική ανάπτυξη, καθώς διοργανώθηκαν αγώνες μπιτς βόλει και συναυλίες.



Ξυλόκαστρο Πληροφορίες

Ξυλόκαστρο

Το Ξυλόκαστρο είναι παραθάλασσια κωμόπολη της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας. Είναι έδρα του δήμου Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 5500 μόνιμους κατοίκους. Κάθε καλοκαίρι δέχεται χιλιάδες επισκέπτες και είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Πελοποννήσου.

Σημεία ενδιαφέροντος είναι το πευκοδάσος του Πευκιά και οι παραλίες της περιοχής. Απέχει 120 χιλιόμετρα από την Αθήνα και 94.6 χιλιόμετρα από την Πάτρα.

Το Ξυλόκαστρο πήρε το όνομά του από έναν ξύλινο στρατώνα στην περιοχή, όπου λειτουργούσε παρατηρητήριο κατά τα χρόνια της Ενετοκρατίας.

Ο στρατώνας βρισκόταν στη δυτική πλευρά του λόφου Κατή τον Πεύκο, πάνω από την σημερινή πόλη, κοντά στον ποταμό Σύθα. Από εκεί η φρουρά μπορούσε να ελέγχει την κίνηση στον Κορινθιακό κόλπο και να εποπτεύει το λιμάνι των Αριστοναυτών. Επίσης είχε οπτική επαφή με τα κάστρα του Ζεμενού και της Πελλήνης και μπορούσε να ενημερώνει τη διοίκησή τους με σήματα καπνού.

Ο στρατώνας ονομάστηκε από τους ντόπιους ξύλινο κάστρο και από αυτόν η περιοχή η οποία περιλαμβάνει τους συνοικισμούς Υψηλά Αλώνια, Μερτικέικα, Γεωργαντέικα και Ρίζα, ονομάστηκε Ξυλόκαστρο. Κατά τον 18ο αιώνα αποκαλούταν Οξώκαμπος.



Ξυλόκαστρο Xylokastro

Ξυλόκαστρο