Δονούσα Ιστορία

Δονούσα

Η Δονούσα, ακριβώς λόγω της θέσης της, υπήρξε κατά καιρούς αναπόφευκτος σταθμός σε ποικίλα θαλάσσια περάσματα: ο Βιργίλιος την αναφέρει στην πορεία του Αινεία από την Τροία στην Ιταλία, ενώ ταξιδιώτες του 18ου και 19ου αιώνα, πλέοντας από τη Νάξο στην Πάτμο ή αντίστροφα, περνούσαν από αυτήν.

Είχε περισσότερους από έναν πρωτοκυκλαδικούς οικισμούς. Επάνω από τα ερείπια ενός από αυτούς, στην προστατευμένη από τον βοριά νοτιοανατολική πλευρά της, σε ένα απόκρημνο ακρωτήρι με βαθύ αγκυροβόλι, το Βαθύ Λιμενάρι, ανασκάφηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά βραχύβια, οχυρωμένη εγκατάσταση που χρονολογείται ανάμεσα στον 9ο και τον 8ο αιώνα πχ

Τα δωδεκανησιακά στοιχεία της κεραμικής, εκτός από τα κυκλαδικά, ναξιακά, μαρτυρούν ότι ο οικισμός αυτός ήταν ένας εμπορικός σταθμός σε ένα θαλάσσιο δρόμο, ο οποίος ένωνε την Αττική και την Εύβοια με το ανατολικό Αιγαίο. Τον 1ο αιώνα πχ ο Μάρκος Αντώνιος παραχώρησε το νησί στους Ρόδιους, ενώ στους αυτοκρατορικούς χρόνους υπήρξε τόπος εξορίας. Θα καταστεί γνωστή στα Ελληνικά πολιτικά δρώμενα εκ του γεγονότος ότι οι κάτοικοί της έμαθαν την έξωση του Βασιλιά Οθωνα 14 χρόνια αργότερα, όταν επισκέφθηκε το νησί ο Γεώργιος ο Α

Κατά τον Α Παγκόσμιο πόλεμο, έγινε γνωστή λόγω της ανθράκευσης, δηλαδή του εφοδιασμού με κάρβουνο του Γερμανικού καταδρομικού Γκαίμπεν αποκρυπτόμενο πίσω από το ακρωτήριο Ασπρο, διαφεύγοντας έτσι των Αγγλικών και Γαλλικών πολεμικών πλοίων.

Κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου, η Δονούσα έγινε γνωστή από το ναυάγιο του πολεμικού πλοίου Ωρίων, συντρίμμια του οποίου υπάρχουν μέχρι και σήμερα στον βυθό της παραλίας του Κέδρου. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1944 το επιταγμένο από τους Γερμανούς πλοίο Ωρίων, βυθίστηκε στον Κέδρο ύστερα από διαδοχικές αεροπορικές επιθέσεις της βασιλικής πολεμικής αεροπορίας (RAF) Στις αρχές της δεκαετίας του 50 το κουφάρι του πλοίου διαλύθηκε και πουλήθηκε ως σκράπ από τον οργανισμό ανέλκυσης ναυαγίων (ΟΑΝ)