Υδρα Ιστορία

Υδρα

Η Υδρα, σύμφωνα με νεότερες αρχαιολογικές έρευνες, έχει κατοικηθεί από τη νεολιθική εποχή. Δρύοπες, Μυκηναίοι, Κάρες, Σάμιοι, Αθηναίοι, πρόσφυγες της εποχής των Περσικών πολέμων, εποίκησαν και κατοίκησαν την Υδρα. Το νησί ήταν εμπορικό και ναυτικό κέντρο, ανάμεσα στην Πελοπόννησο και τα νησιά του Αιγαίου.

Οι περιοχές της Επισκοπής, Αγίου Γεωργίου, Αγίου Νικολάου, Μπαλί, η Ακρόπολη του Βλυχού και η περιοχή της Ζωοδόχου Πηγής της Ζούρβας, ήταν σημαντικοί οικισμοί εκείνης της εποχής. Οι Σάμιοι, αφού ήρθαν σε σύγκρουση και μετά από ήττα με τους Αιγινήτες, πούλησαν την Υδρα στους Τροιζήνιους.

Κατά των 15ο αιώνα αρχίζει η σημαντική ανάπτυξη της Υδρας, με την εγκατάσταση Αρβανιτών φυγάδων, καταδιωγμένων από τον Σουλτάνο Μωάμεθ Β τον Πορθητή, που είχε κυριεύσει την Πελοπόννησο. Τότε είναι που ξεκινά να χτίζεται και η σημερινή πόλη της Υδρας και συγκεκριμένα γύρω από τον λόφο του Κιάφα για λόγους ασφαλείας από πειρατικές επιδρομές.

Ενα δεύτερο μεγάλο εποικιστικό κύμα, έφτασε στην Υδρα στα τέλη του 16ου αιώνα, όταν μεγάλες οικογένειες έρχονται στο νησί. Μεταξύ αυτών οι οικογένειες Λαζάρου και Ζέρβα, μετέπειτα Κοκκίνη και Κουντουριώτη, από την Ηπειρο, οι οικογένειες Μπαρού από την Κύθνο, Νέγκα, Γκιώνη, Γκούμα, Γιακουμάκη, μετέπειτα Τομπάζη, από τα Βουρλά της Σμύρνης, Κιοσσέ και Σαχίνη από την Γένοβα, Μπουντούρη από την Εύβοια, Βώκου και Μιαούλη από τα Φύλλα Ευβοίας.

Τον 17ο αιώνα ήταν κτήση των Ενετών και τον 18ο αιώνα περιέρχεται στους Τούρκους έως την επανάσταση του 1821 κατά την οποία αριθμούσε περί τους 27000 κατοίκους. Η επανάσταση βρίσκει την Υδρα κάτοχο αμύθητου πλούτου απο χρυσά νομίσματα της εποχής, αποτέλεσμα κυρίως της επιτυχημένης εμπλοκής της στο εμπόριο σίτου κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους. Το εμπόριο μετά το 1810 είχε κάμψη αλλά ο στόλος της αριθμούσε 186 μικρά και μεγάλα πλοία συνολικής χωρητικότητας 27736 τόνων δηλαδή ήταν διπλάσιος απο αυτόν των Σπετσών που διέθεταν ως δύναμη 64 πλοία συνολικά 15907 τόνων. Τα Ψαρά διέθεταν 35 με 40 πλοία και η Κάσος 15

Επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας, τα Υδραίικα πληρώματα αποκαλούνταν Σουλουτζαλήδες, έναντι των Σπετσιώτικων που αποκαλούνταν Τζαμουτζαλήδες, που όμως ήταν λίαν περιζήτητα ακόμη και από τους Οθωμανούς στολάρχους, όπως και από τον Καρά Αλή. Τα πληρώματα είχαν αποκτήσει και πολεμική εμπειρία, λόγω των συγκρούσεων με πειρατές της Αλγερίας.

Τουλάχιστον από το 1820 οι προεστοί είχαν μυηθεί από τη Φιλική Εταιρεία στο μυστικό της επανάστασης. Οταν κηρύχθηκε η επανάσταση στην Πελοπόννησο, οι Υδραίοι ενημερώθηκαν με αλληλογραφία από τους Πελοποννήσιους οπλαρχηγούς. Με επιστολή της 24 Μαρτίου 1821 οι προύχοντες της Πελοποννήσου, ενημερώνουν τους Υδραίους και Σπετσιώτες, ότι η επανάσταση άρχισε νωρίτερα, γιατί το μυστικό είχε προδοθεί από Τουρκολάτρες, και ζητούν την βοηθειά τους για ναυτικό αποκλεισμό του εχθρού. Οι Σπετσιώτες ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης την 26η Μαρτίου, αλλά οι Υδραίοι φάνηκαν διστακτικοί στο να εξεγερθούν αμέσως, θυμούμενοι τις καταστροφές που είχαν πάθει κατά την προηγούμενη αποτυχημένη εξέγερση του 1770 και λαμβάνοντας υπόψη την στρατιωτική υπεροχή του εχθρού. Τελικώς κήρυξαν την επανάσταση στις 14 Απριλίου.