Εδεσσα Αξιοθέατα

Εδεσσα

Η Εδεσσα αποτελούσε πυρήνα πολιτισμού της ευρύτερης περιοχής από τα αρχαία χρόνια και σήμερα η πόλη διαθέτει μια ποικιλία αμφιθεάτρων και αιθουσών συνεδρίασης. Ολο τον χρόνο η Εδεσσα δέχεται σε αυτούς τους χώρους μεγάλους συνθέτες και επιτυχείς παραστάσεις που την κατατάσσουν στις πιο πολιτισμικές πόλεις τις Μακεδονίας.

Στον πεζόδρομο της πόλης διοργανώνονται εκθέσεις και εκδηλώσεις άλλοτε για φιλανθρωπικό σκοπό και άλλοτε για διασκέδαση, στις οποίες όλοι οι πολίτες συμμετέχουν, με επίκεντρο φυσικά την διασκέδαση. Επίσης στον χώρο του Παρθεναγωγείου στο Βαρόσι διοργανώνονται εκθέσεις ζωγραφικής. Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού στον χώρο του Βαροσίου και των καταρρακτών διοργανώνεται η ετήσια Ανθοέκθεση του δήμου που φέτος κλείνει 19 χρόνια. Στην Ανθοέκθεση πολλοί άνθρωποι επισκέπτονται τον χώρο για να θαυμάσουν το πάρκο των καταρρακτών γεμάτο από σπάνια είδη λουλουδιών και θάμνων.

H φιλαρμονική ορχήστρα του δήμου Εδεσσας ανασυστάθηκε τον Μάιο του 2016 με την στήριξη της δημοτικής αρχής και κυρίως από άμισθους μικρούς και μεγάλους μουσικούς, που με το μεράκι και το ταλέντο τους διένυσαν πορεία δεκαετιών σε 5 μόνο μήνες.

Η παρθενική της εμφάνιση πραγματοποιήθηκε, με υπερπροσπάθεια των μουσικών της, στις 18/10/2016 παρουσία του προέδρου της Ελληνικής δημοκρατίας, όπου απέσπασε τις καλύτερες κριτικές. Εκτοτε αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους πολιτιστικούς φορείς της πόλης, καθώς έχει να επιδείξει σημαντικό έργο κάνοντας συναυλίες σε πολιτιστικές και κοινωνικές εκδηλώσεις, λιτανείες σε θρησκευτικές τελετές και παρελάσεις σε εθνικές εορτές.

Πέραν των εμφανίσεων εντός και εκτός της πόλης, βασικός της στόχος είναι να φέρει μικρούς και μεγάλους κοντά στη μουσική προσφέροντας δωρεάν μουσική παιδεία, να διαδώσει τη μουσική του τόπου εμπλουτίζοντας τη συγχρόνως με νέες συνθέσεις και κυρίως, να αφήσει μουσική παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. Την διευθύνει ο αρχιμουσικός Λάκης Σαμαράς.

Το Εδεσσαικό καρναβάλι καθιερώθηκε το 2004 έπειτα από απόφαση της δημοτικής αρχής, που σκόπευε την δοκιμαστική απόπειρα μιας επίσημης παρέλασης προς τιμήν των αποκριών, η οποία εν τέλει αποδείχθηκε κερδοφόρα και επιτυχημένη. Ετσι, κάθε χρόνο μια εβδομάδα εκδηλώσεων διοργανώνεται με συνεργασία του δήμου και τοπικών χορηγών, που αποτελεί πυρήνα προσέλκυσης επισκεπτών από όλη την επικράτεια. Η εβδομάδα αυτή αποτελείται από δραστηριότητες, όπως παρελάσεις τυμπανιστών από όλη την Ελλάδα και από διοργανώσεις μουσικών εκδηλώσεων μέχρι αναβίωση εθίμων του παρελθόντος. Φέτος η καθιερωμένη αυτή εορτή μετράει 14 χρόνια ύπαρξης και κάθε χρόνο γίνονται όλο και πιο κατάλληλες προετοιμασίες για επέκταση και σε άλλους τομείς της αναψυχής.

Τα Ανθεστήρια της Εδεσσας αποτελούσαν μια σημαντική τοπική εορτή με ρίζες από τη δεκαετία του 1950 όπου μια παρέλαση αρμάτων με θέμα την άνοιξη διοργανώνεται μέσα Μαίου. Τα πρώτα Ανθεστήρια τελέστηκαν το Μάιο του 1956 και ακολούθησαν και άλλα. Μετά από διακοπή λόγω οικονομικής αδυναμίας του δήμου, οργανώθηκαν και πάλι το 1969 -1971 αλλά οι οικονομικές δυσχέρειες δεν επέτρεψαν τη συνέχισή τους. Μετά από 48 χρόνια με πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής και συλλόγων καλλιτεχνικής φύσεως οργανώθηκε το 2017 τριήμερη εκδήλωση προς τιμήν της εορτής των Ανθεστηρίων συνοδευόμενη με παρέλαση αρμάτων παρόμοια με αυτή του 1969 η οποία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και επαναλήφθηκε το 2018 Η δημοτική αρχή σε συνεργασία με φορείς επιδιώκει με επιτυχία την επαναδιοργάνωση των Ανθεστηρίων και μάλιστα με στόχο την καθιέρωση τους.

Το Λαογραφικό και Εθνολογικό μουσείο ιδρύθηκε το 1996 με πρωτοβουλία του δήμου, για την ανάδειξη της καθημερινότητας της πόλης από τα αρχαία χρόνια έως τα τέλη του Β Παγκοσμίου πολέμου. Το μουσείο κρατάει άφθαρτη την καθημερινότητα στα χρόνια εκείνα, όπου μπορεί κάποιος να δει τις παραδοσιακές ενδυμασίες και στολές ντόπιων και προσφύγων. Πλέον μπορεί ο επισκέπτης να δει σε εικονική πραγματικότητα την αναπαράσταση της πόλης κατά την Τουρκοκρατία, την βιομηχανική και οικονομική άνθιση, στα μέσα του Β Παγκοσμίου πολέμου και έως την πλημμύρα του 1979 η οποία αποδείχθηκε καταστροφική για την πόλη. Επίσης μπορεί να δει τα υλικά και προιόντα που χρησιμοποιούσαν οι τότε κάτοικοι για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Επίσης υπάρχουν αρχεία και φωτογραφίες μοναδικής αξίας από εκείνα τα χρόνια. Στο μουσείο λειτουργεί καφετέρια με θέα τον κάμπο της Εδεσσας. Το μουσείο στεγάζεται σε πρόσφατο ανακαινισμένο αρχοντικό στην παλιά πόλη, Βαρόσι.

Το Κανναβουργείο Εδεσσας είναι το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής σχοινιών και σπάγκων στην Ελλάδα και το σημαντικότερο διατηρητέο βιομηχανικό μνημείο του νομού. Ιδρύθηκε το 1908 από την εταιρεία Τότσκα και Σία και άλλους μικρότερους μετόχους. Το 2000 με πρωτοβουλία του δήμου και ιδιώτη, καθιερώνεται ο τίτλος Βιομηχανικό Μουσείο Κανναβουργείου. Το μουσείο αποτελείται από την μονάδα παραγωγής όπου ο μηχανολογικός και βιομηχανικός εξοπλισμός παραμένει άφθαρτος στις φθορές του χρόνου και μαρτυρά την καθημερινότητα σε ένα εργοστάσιο της εποχής, το οποίο παρήγαγε μετάξι και ύφασμα με την βοήθεια των δωρεάν και άφθονων υδατοπτώσεων των καταρρακτών που βοηθούσαν στην υδροκίνηση του εργοστασίου. Ενα μέρος του εργοστασίου είχε μετατραπεί σε εστιατόριο και καφετέρια που πρόσφερε στους επισκέπτες τοπικά και διεθνή εδέσματα. Δυστυχώς ο χώρος είναι προσωρινά σφραγισμένος για λόγους ανωτέρας βίας από το 2014

Μέσα στο πάρκο καταρρακτών, ο πλακόστρωτος δρόμος οδηγεί στο υπαίθριο μουσείο νερού. Υπάρχουν αναστηλωμένα βιομηχανικά κτίρια, κανάλια με νερό, νερόμυλοι και μηχανές, που μαρτυρούν την υδροκίνητη ιστορία της πόλης. Δίπλα στους καταρράκτες είναι σε λειτουργία από τον Μάιο του 2001 το πρώτο ενυδρείο με ενδημικά ψάρια γλυκού νερού της Ελλάδας. Επίσης για διευκόλυνση πρόσβασης στο βιομηχανικό μουσείο κανναβουργείου υπάρχουν δυο δημοτικοί υπαίθριοι ανελκυστήρες κατά μήκος του βράχου που οδηγούν στο εργοστάσιο.

Μύλος της Γεύσης. Αναστηλωμένο κτίριο με εσωτερικό μύλο το οποίο στεγάζει μια σειρά από παραδοσιακά και τοπικά προιόντα με κύριο συστατικό το νερό.

Μύλος του Νερού. Αναστηλωμένη βιοτεχνία συνδεδεμένη μέσω σχοινιών με εξωτερικό μύλο ο οποίος γυρίζει αναπαραστατικά συγκεκριμένες μέρες, περισσότερο κατά την διάρκεια γιορτών.

Το Ενυδρείο Ερπετάριο Καταρρακτών βρίσκεται σε λειτουργία από το 2001 και παρουσιάζει μια ποικιλία από ενδημικά ψάρια λίμνης και ερπετά ξηράς. Είναι η μεγαλύτερη συλλογή ερπετών στην Ελλάδα.

Μπατάνι. Αναστηλωμένη βιομηχανία που σήμερα στεγάζει κέντρο δημιουργικής απασχόλησης παιδιών.

Ο Υπαίθριος Κινηματογράφος Καταρρακτών είναι σε λειτουργία μόνο στην θερινή περίοδο και παρουσιάζει ταινίες και σειρές με φόντο τους καταρράκτες.

Σησαμοτριβείο. Αναστηλωμένο κτίριο το οποίο κρατά ζωντανή την καθημερινότητα της Εδεσσας μέσω εικονικής πραγματικότητας στο εσωτερικό του.

Μέσα στην Εδεσσα ρέουν 4 ποτάμια, τα οποία σχηματίζουν 12 καταρράκτες. Οι δώδεκα καταρράκτες της Εδεσσας βρίσκονται στην άκρη της ακρόπολης της πόλης σε ένα πάρκο που εκτείνεται σε 100000 τμ το οποίο είναι γνωστό στους ντόπιους και ως φρύδι της πόλης. Οι δύο από τους καταρράκτες είναι επισκέψιμοι. Ανάμεσά τους βρίσκεται το δημοτικό τουριστικό περίπτερο Πισίνες, που είναι σε λειτουργία αδιάκοπτα από το 1953 Το όνομα του οφείλεται στις πισίνες που δημιουργήθηκαν από τους Γερμανούς το 1942 για την τοπική τουριστική ανάπτυξη και διαμόρφωσαν το χώρο. Προπολεμικά, στην περιοχή βρίσκονταν νεκροταφεία και η πρόσβαση στους καταρράκτες ήταν δύσκολη. Σκαλοπάτια και μονοπάτια οδηγούν ακόμη και πίσω από τους καταρράκτες. Το νερό των καταρρακτών προέρχεται από τις πηγές του υγροτόπου Αγρα Βρυτών Νησίου οι οποίες τροφοδοτούνται από τα χιόνια του Καιμακτσαλάν ενώ η ροή τους είναι ελεγχόμενη από τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς της ΔΕΗ στον Αγρα και στον Εδεσσαίο.

Ο μεγάλος καταρράκτης, γνωστός ως Κάρανος, έχει ύψος 70 μέτρα και το βράδυ φωταγωγείται. Ο διπλός καταρράκτης είναι διπλάσιος σε μήκος από τον μεγάλο καταρράκτη διότι χωρίζεται σε δυο καταρράκτες οι οποίοι τροφοδοτούν το εργοστάσιο της ΔΕΗ κάτω από τον βράχο. Η πρόσβαση και θέαση του καταρράκτη γίνεται κυρίως από το πάρκο των καταρρακτών.

Η αρχαία πόλη στην τοποθεσία Λόγγος. Βυθισμένα στο πράσινο αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την καθημερινότητα στα αρχαία χρόνια. Προτού την ανακάλυψη των βασιλικών τάφων της Βεργίνας το 1977 από τον Μανώλη Ανδρόνικο, πολλοί πίστευαν ότι οι αρχαίες Αιγές βρίσκονταν εδώ. Υπάρχουν μελέτες και σχέδια για μελλοντική πρόσβαση στον χώρο μέσω τελεφερίκ από το πάρκο των καταρρακτών.

Ο Ψηλός Βράχος με θέα στον κάμπο της Εδεσσας είναι εστιατόριο, το οποίο βρίσκεται στην άκρη του γκρεμού δίπλα στην ιερά μητρόπολη.

Κιουπρί. Η Βυζαντινή γέφυρα Κιουπρί, κοντά στο δημαρχείο της πόλης. Η τοποθεσία Κιουπρί (που σημαίνει γέφυρα στα Τουρκικά) στην δυτική είσοδο της πόλης, με πέτρινο τοξωτό γεφύρι της Τουρκοκρατίας, το οποίο υπήρχε απο την Ρωμαική εποχή και από όπου εικάζεται ότι περνούσε η αρχαία Εγνατία οδός. Η περιοχή περιγράφεται από την Αγγλίδα περιηγήτρια Mary Walker (1863) ως ειδυλλιακός τόπος εκδρομής.

Το πέτρινο ρολόι της πόλης, κατασκευασμένο περί το 1905 βρίσκεται δίπλα στο κινηματοθέατρο του φιλοπρόοδου σύλλογου Μέγας Αλέξανδρος, ο οποίος βρίσκεται προς το παρόν (Αύγουστος 2019) εκτός λειτουργίας αλλά λειτουργεί από Εδεσσαίους εθελοντές.

Παλαιά Μητρόπολη. Η Βυζαντινή εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου ή Αγίας Σοφίας, παλαιός μητροπολιτικός ναός, στην συνοικία Βαρόσι. Κτίσμα του 14ου αιώνα, με κίονες Κορινθιακού ρυθμού, προφανώς από παλαιότατο αρχαίο ναό στο ίδιο σημείο.

Η παραδοσιακή συνοικία Βαρόσι, στην οποία σώζονται τα παλαιότερα σπίτια της Εδεσσας (ορισμένα από τις αρχές του 19ου αιώνα) Ολόκληρη η συνοικία έχει κηρυχθεί διατηρητέα, αλλά τα περισσότερα κτίσματα κινδυνεύουν άμεσα με κατάρρευση.Εώς σήμερα πολλές βιοτεχνίες έχουν στεγαστεί σε ανακατασκευασμένα κτίρια. Επίσης η γνωστή οικία Τσάμη πλέον στεγάζει χώρο συνεδριάσεων. Κατά την δεκαετία του 1990 αφότου οι περισσότεροι κάτοικοι της παλιάς πόλης (Βαρόσι) είχαν αφήσει τα οικήματα τους για να μείνουν σε πιο ασφαλές μέρος, ο δήμος αποφασίζει την διεκδίκηση του οικισμού και δημοπρατεί ένα σχέδιο ανάπλασης του οικισμού το οποίο είχε βραβευθεί από την Ευρωπαική Ενωση και ξεκινάει να αποκαθιστά τις φθορές του χρόνου και να προσπαθεί να γίνει ο οικισμός μέρος του πάρκου των καταρρακτών.

Το δάσος Γαβαλιώτισσας Χίλια Πεύκα βρίσκεται βορειοανατολικά της Εδεσσας σε απόσταση 1500 μ από το κέντρο της πόλης. Εκεί υπάρχει ο Φυσιολατρικός Ομιλος Εδεσσας ο οποίος ιδρύθηκε το 1967 με την μορφή συλλόγου και στεγάζεται ως σήμερα σε ιδιόκτητο κτήριο μέσα στο δάσος πλησίον του αμφιθεάτρου Γαβαλιώτισσας, που κατά την δεκαετία του 1970 ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε για την λειτουργία τουριστικού περιπτέρου, λόγω της αξιόλογης θέσης του (το 2013 ανέστειλε την λειτουργία του) Κατά την διάρκεια λειτουργίας του στεγάζοταν σε αυτό εστιατόριο και κέντρο αναψυχής ενώ επίσης μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως χώρος εκδηλώσεων.

Επί της οδού Εδεσσας – Αριδαίας έχει τοποθετηθεί σκάφους της ΑΚΡΟΤΙΜ της ομάδας επιδείξεων της πολεμικής αεροπορίας προς τιμή των Εδεσσαίων πιλότων καθώς και ένα ποδήλατο μνημείο σε αδικοχαμένους Εδεσσαίους ποδηλάτες. Στα Χίλια Πεύκα λειτουργεί αθλητικό κέντρο με γήπεδα μπάσκετ και βόλει και παράλληλα πίστα ποδηλασίας ΜΤΒ Την περιοχή διασχίζει ο σιδηρόδρομος ενώ πολλά είναι και τα περιπατητικά μονοπάτια προς το Κλησοχώρι, την αρχαία Εδεσσα, την μεσαιωνική Εδεσσα, τον Αγιο Λουκά, τον λόφο 606 και τον Πυρσό. Στην περιοχή κάθε χρόνο οργανώνονται αθλητικοί ποδηλατικοί αγώνες καθώς και πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Οι μικροί Καταρράκτες βρίσκονται στο κέντρο της πόλης, στο πάρκο Αγγέλης Γάτσος, όπου παλιά κινούσαν πολλούς νερόμυλους. Δεσπόζουν στο καταπράσινο πάρκο μικρών καταρρακτών, με πολλά καφέ όπου οι παρεμβάσεις πεζοδρόμησης έχουν δημιουργήσεις πολλαπλές διαδρομές για περπάτημα και ποδήλατο. Στο πάρκο διοργανώνονται πολλές αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις όλο το χρόνο.

Το Κανναβουργείο βρίσκεται στον ανατολικό τομέα του πάρκου των καταρρακτών και αποτελεί τμήμα του υπαίθριου μουσείου νερού. Ηταν πρότυπη βιομηχανική μονάδα και το μεγαλύτερο κανναβουργείο στην Ελλάδα. Από το 2000 έως το 2014 στέγαζε το Βιομηχανικό μουσείο της πόλης. Μετά την ανάπλαση του, ένα μέρος του εργοστασίου επίσης στέγαζε το εστιατόριο και την καφετέρια του πολυχώρου. Η πρόσβαση στο εργοστάσιο γινόταν από τον λιθόστρωτο δρόμο που χρησιμοποιούσαν οι εργάτες κατά την διάρκεια λειτουργίας του σαν εργοστάσιο και από τις λιθόστρωτες σκάλες κατά μήκος του βράχου. Από το 1997 2 υπαίθριοι ανελκυστήρες τοποθετήθηκαν από τον δήμο για διευκόλυνση της πρόσβασης στο εργοστάσιο. Το 2014 βάζει λουκέτο και αφήνεται στην μοίρα του έως σήμερα. Ο χώρος δέχεται επανειλημμένα φθορές και βανδαλισμούς λόγω της απομακρυσμένης τοποθεσίας του και της ελλιπούς οχύρωσης του. Εως σήμερα δεν έχει υπάρξει κάποια ενημέρωση για μίσθωση ή επαναλειτουργία του. Δυστυχώς το κόστος επαναλειτουργίας είναι μεγάλο καθώς απαιτούνται αρκετές ανακαινίσεις ιδιαίτερα στους εσωτερικούς χώρους, επειδή έχουν δεχθεί ανεπανόρθωτο πλήγμα από την υγρασία, αλλά και το κόστος συντήρησης των 2 ανελκυστήρων είναι υψηλό για τα σημερινά οικονομικά δεδομένα.

To Γενί Τζαμί, έργο πιθανά του 1875 που κηρύχθηκε διατηρητέο το 1937 και στέγασε το Αρχαιολογικό μουσείο της πόλης (τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 8 Δεκεμβρίου 1942)

Το μαρμάρινο Μνημείο Μικρασιατών, αφιερωμένο στην αρχαία Πέργαμο. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης μέσα στο πάρκο Σπηλιά.

Το 1960 οι τρεις ποδοσφαιρικοί σύλλογοι της Εδεσσας (Αρης, Εθνικός, Ηρακλής) συνενώθηκαν στον Εδεσσαικό, με σύμβολο την τρίαινα. Σύντομα, ο Εδεσσαικός καθιερώθηκε ανάμεσα στους πρωταγωνιστές της Β Εθνικής κατηγορίας. Εχασε και τις δυο φορές την άνοδο στην Α Εθνική σε αγώνες μπαράζ μεταξύ των τεσσάρων Πρωταθλητών, σύμφωνα με το σύστημα που ίσχυε τότε. Το 1969 1970 στην τελευταία αναλαμπή, διεκδίκησε τον τίτλο μέχρι τέλους, αλλά κατετάγη 3ος. Ακολούθησαν χρόνια παρακμής. Το 1975 υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του. Επανήλθε στη Β Εθνική το 1977 και γνώρισε άλλους τρεις υποβιβασμούς στη Γ Εθνική μεταξύ 1981 και 1988 Το 1992 όταν ο Εδεσσαικός ανήλθε για πρώτη φορά στην Α Εθνική, με προπονητή τον Μάκη Κατσαβάκη. Ο Εδεσσαικός παρέμεινε στην Α Εθνική επί πέντε χρόνια. Τα οικονομικά προβλήματα που συσσωρεύτηκαν όμως, δεν επέτρεψαν ανάλογη συνέχεια και η ομάδα υποβιβάστηκε.

Η πόλη έχει να επιδείξει σημαντική παρουσία στον στίβο. Ξεχωρίζουν δυο περίοδοι ακμής, η δεκαετία του 1960 και η δεκαετία του 1990 Ειδικά τη περίοδο 1960 – 1980 ο στίβος της Εδεσσας βρισκόταν στις κορυφές της Ελλάδας. Η δεύτερη περίοδος ακμής, κατά τη δεκαετία του 1990 προήλθε από το Γυμναστικό Σύλλογο Εδεσσας (ΓΥΣΕ) με δημιουργό τον Πέτρο Χάλη. Οι αθλητές του ΓΥΣΕ διακρίθηκαν σε παιδικό και εφηβικό επίπεδο, καθώς, λόγω των νέων συνθηκών επαγγελματισμού στο στίβο, οι περισσότεροι σταμάτησαν τον αθλητισμό με την ενηλικίωσή τους.

Τα Αλεξάνδρεια είναι ένας ετήσιος διαγωνισμός με παρουσία από το 1953 με χορηγό τον δήμο Εδεσσας. Το 2002 εξελίχθηκε σε Grand Prix αγώνα κλασσικού αθλητισμού με συνδιοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ ο οποίος διοργανώνεται στις αρχές του Ιουνίου, με κεντρική έδρα το εθνικό στάδιο Εδεσσας.

Η γνωστότερη αθλήτρια την οποία ανέδειξε η Εδεσσα ήταν η Βάσω Καραφύλλη, η οποία κατέρριψε επανειλημμένα το πανελλήνιο ρεκόρ της δισκοβολίας και το έφτασε σε απλησίαστα για την εποχή επίπεδα το 1975 Το πανελλήνιο ρεκόρ της, 55.10 έμεινε ακατάρριπτο για δεκαοχτώ χρόνια ως το 1993 Η Καραφύλλη πήρε το χρυσό μετάλλιο δισκοβολίας στους πανελλήνιους αγώνες 7 φορές. Κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο δισκοβολίας στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1975

Στην χειροσφαίριση, ο Αερωπός υφίσταται ανελλιπώς από το 1988 με έδρα το δημοτικό αθλητικό κέντρο Εδεσσας. Το 2019 κατέκτησε την 3η θέση στο πανελλήνιο Πρωτάθλημα..

Στην πόλη, υπάρχει το δημοτικό κολυμβητήριο Εδεσσας από το 1978 Μέχρι το 1978 οι Εδεσσαίοι έκαναν μπάνιο στα ποτάμια της πόλης κάτι που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το δημοτικό κολυμβητήριο Εδεσσας λειτουργεί από τον Μάιο ως τον Οκτώβριο.

Τμήμα ποδηλασίας και ορεινής ποδηλασίας, ο ΠΑΣ Αερωπός, υφίσταται από το 2015 με συμμετοχή στο Ελληνικό Πρωτάθλημα. Οι αγώνες που διοργανώνει κάθε χρόνο είναι επίσημες διεθνείς διοργανώσεις στις οποίες συμμετέχουν οι 80 περίπου αθλητές του συλλόγου. Σημαντικότερες εξ αυτών οι δρόμοι του Κερασιού, οι δρόμοι του Νερού και η Μάχη (ανάβαση) του Καϊμακτσαλάν.