Το Μπούρτζι Στο Ναύπλιο​

Ναύπλιο

Το Μπούρτζι, ή Καστέλι κατά τους Ενετούς, ή Θαλασσόπυργος κατά τον Αγώνα του 1821 είναι μια μικρή νησίδα μπροστά στον λιμένα του Ναυπλίου, ακριβώς απέναντι από το επάκτιο πυροβολείο των Πέντε Αδερφιών, καλυπτόμενη πλήρως από παλαιό Ενετικό φρούριο, στο οποίο οφείλει και το όνομά της.

Το φρούριο αυτό ανεγέρθη από τους Ενετούς μετά την αποχώρηση του Μαχμούτ Πασά το 1473 οι οποίοι το εφοδίασαν με νεώτερα πυροβόλα. Το 1502 οι Ενετοί, μεταβάλλοντας με οχυρώσεις τη νοτιοδυτική πλευρά της Ακροναυπλίας, σε αυτοτελή προμαχώνα με επάλξεις (Πέντε Αδέρφια) συνέδεσαν αυτόν με τεχνητό βραχίονα από ογκόλιθους στον οποίο προσέδεναν αλυσίδα η οποία έφθανε μέχρι το Μπούρτζι, για την προφύλαξη του λιμένα και της πόλης, οπότε και το όνομα Λιμένας της Αλύσου. Μετά τη συνθήκη του Κάρλοβιτς (1698) οι Ενετοί ανήγειραν στη νησίδα πύργο και προμαχώνες με πυροβόλα, δημιουργώντας έτσι το γνωστό φρούριο που δεσπόζει σήμερα στην είσοδο του λιμένα του Ναυπλίου.

Κατά την Ελληνική επανάσταση, το Μπούρτζι κατελήφθη το 1822 από 50 οπλοφόρους και 150 πυροβολητές, των οποίων ηγούνταν οι Χέιστινγκς, Ανερμαν, Χάνεκ και Δημήτριος Καλλέργης. Αυτοί τελούσαν υπό την ηγεσία του Γάλλου ταγματάρχη Γκιουρντέν, ο οποίος κανονιοβόλησε το Ναύπλιο από το Μπούρτζι και κατάφερε να ματαιώσει τον λαθραίο επισιτισμό των πολιορκούμενων Τούρκων από Αγγλικό πλοίο.

Στην αμέσως μετέπειτα δεκαετία, κατά τις αιματηρές Ελληνικές εμφύλιες εχθροπραξίες (1823 – 1833) δύο φορές αναγκάσθηκε η τότε κυβέρνηση να καταφύγει στο Μπούρτζι, για την ασφάλειά της, στις 25 Μαίου του 1824 και στις 2 Ιουλίου του 1827 Μετά την έλευση του Γεωργίου του Α και κατ εντολή του, το 1865 το Μπούρτζι αφοπλίστηκε και κατέστη τόπος διαμονής του δημίου της γκιλοτίνας.

Με την δημιουργία του Οργανισμού Τουρισμού, το Μπούρτζι αναπαλαιώθηκε εξόδοις του ιδιώτη και μελλοντικού του εκμισθωτή και διευθυντή, Παναγιώτη Κωστούρου και μετετράπη έτσι σε ένα από τα πρώτα άξια λόγου τουριστικά κέντρα στην Ελλάδα, με τη λειτουργία ξενοδοχείου 12 μόνο δωματίων και εστιατόριο με ειδική μνεία στους καλύτερους διεθνείς ταξιδιωτικούς οδηγούς της εποχής. Λειτούργησε συνεχώς από την δεκαετία του 1930 μέχρι τα χρόνια της Απριλιανής δικτατορίας, η οποία θεώρησε σκόπιμο να το κλείσει, μη ανανεώνοντας την εκμισθωτική άδεια. Πλάνα από την εποχή που λειτουργούσε ως ξενοδοχείο μπορεί να δει κανείς στην ταινία του 1958 Ο Ανθρωπος του Τραίνου.